The Raveonettes zorgden voor de nodige sensatie aan het begin van dit decennium. Hun noise rock meets bubblegum pop kwam heel verfrissend over. Met debuut-ep Whip It On en debuutalbum Chain Gang of Love kon het Deense duo op korte tijd heel wat fans overtuigen van hun kwaliteiten.
Sindsdien vaart het Vikingschip van Sune Rose Wagner en Sharin Foo echter op een stuurloze koers. Op Pretty In Black werd volledig de kaart getrokken van de bubblegum, iets wat ze door de critici niet echt in dank werd aanvaard. Op het vorig jaar verschenen Lust Lust Lust werd een bocht van 180 graden gemaakt en werd volop de kaart van de noise getrokken. Of ze echter weer volledige controle hebben over het schip is op In and Out of Control niet echt duidelijk.
Op In and Out of Control wordt weer gekozen voor de gulden middenweg. Noise en bubblegum zijn weer op een evenwichtigere manier aanwezig. De rauwe energie uit de eerste albums heeft echter wel plaats moeten ruimen voor een meer gepolijst geluid. Dat het album geproduceerd werd samen met Thomas Troelsen, die in het verleden ook achter de knoppen stond bij Aqua en Bryan Adams, is daar wellicht niet vreemd aan.
De ep’s die via onder meer internet verspreid werden tussen het verschijnen van Lust Lust Lust en dit album deden het al vermoeden, The Raveonettes hebben de elektronica omarmd. Dat valt ook te merken op In and Out of Control, bijvoorbeeld op Suicide, zonder dat dit echter de overhand is gaan nemen. Gitaar, bas en drums blijven nog steeds het belangrijkste.
Een handelsmerk van de Denen is ongetwijfeld de onderkoeldheid waarmee zij de thema’s in hun liedjes behandelen. We hebben nog nooit zo lieflijk over een verkrachting horen zingen als op Boys Who Rape (Should All Be Destroyed). Je kan je er zo een tienermeisje bij voorstellen dat vrolijk meezingt met de heerlijk naïeve zang van Foo. Ook de andere opbeurende thema’s die zo eigen zijn aan The Raveonettes (hartezeer, zelfmoord, …) zijn aanwezig.
Met In and Out of Control slagen The Raveonettes er opnieuw in om de luisteraars te boeien. Er zijn opnieuw een aantal catchy songs die al geruime tijd ontbraken in het werk dat ze uitbrachten. Opener Bang! zorgt ervoor dat het album inderdaad met een bang begint. Ook Last Dance, Breaking into Cars en het al eerder genoemde Boys Who Rape weten te boeien. Oudere fans zullen dan weer blij zijn met een nummer als Break Up Girls!.
Niettemin blijven we toch achter met een licht gevoel dat dit album iets meer energie had mogen hebben. Toch lijken The Raveonettes opnieuw de controle te hebben over hun muzikale output.
——-
