Ontario kan je zeker niet het centrum van de muziek noemen in Canada. Zeker niet als je dat vergelijkt met Quebec. MontrĂ©al lijkt de laatste jaren verantwoordelijk te zijn voor een ware zondvloed aan interessante bands. Toch verschuilen zich in de grootste Canadese provincie ook een aantal interessante muzikale projecten. Een zo’n ruwe diamant zijn The Racoon Wedding.
Ruw is een gepaste typering voor The Racoon Wedding. Of neen, eigenlijk is het rauw. De stem van zanger Tim Ford klinkt immers alsof ze verschillende keren tegen de kaasrasp is geschuurd. Het vormt meteen ook een van de meest typerende elementen van de groep die met Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth voor een debuut zorgt dat meer dan een mond vol is.
Wanneer je Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth in zijn geheel beluistert, dan krijg je echt het gevoel alsof je te maken hebt met een album dat vanuit de buik gemaakt is. Niet alleen door de rauwe vocals, maar ook door het feit dat het album niet echt een gevoel van consistentie geeft. Je wordt geconfronteerd met een verscheidenheid aan muzikale variatie, natuurlijk wel binnen de roots rock. Als we The Racoon Wedding al ergens mee mogen vergelijken dan is het wel met een soort van Felice Brothers meets Le Switch met een artsy jasje.
Voor sommigen zal dit amateuristisch overkomen, voor anderen zal dit smullen betekenen. Dat het om een debuutalbum gaat zal wellicht ook wel iets te maken hebben met de ongepolijstheid van Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth.
Na de piano intro van The Goin’ To Hell Blues weet je meteen hoe laat het is. We hebben te maken met een rootsy rockband. Basement Or The Attic en The Paper Boy zijn twee meestappers die overlopen van de levenslust en de vrolijkheid. Die levenslust is terug te vinden in meerdere nummers op Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth. Toch kan The Racoon Wedding het tempo ook danig terugschroeven, ten bewijze daarvan het rustige Guns of Brantford.
The Racoon Wedding heeft met Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth een meer dan interessant debuut gemaakt. Het ontbreekt zeker aan de nodige consistentie om bij een groter publiek aan te slaan. Dat gebrek wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de levenslust die ze door de geluidsboxen weten te jagen en door het gevoel dat ze echt vanuit hun buikgevoel gewerkt hebben aan dit album.
——-