These girls fall like dominos … dominos. Als er een refrein is dat dit najaar een grote kans maakt om te pas en te onpas in je achterhoofd op te duiken, dan is het wel dit van The Big Pink.
Milo Cordell en Robbie Furze, de lievelingen van het (eens) vooraanstaande muziekblad NME, mogen met de release van hun debuutalbum op de nodige belangstelling rekenen.
Toegegeven, elk op zich bekekeken zijn de nummers op A Brief History of Love pareltjes. De mix van shoegaze-achtige soundscapes en Madchesterinvloeden werkt aanstekelijk. De hype is dan ook niet geheel onterecht te noemen. Toch hadden we enige moeite om onze aandacht er bij te houden bij het beluisteren van het album. Naarmate het album vordert hebben we teveel het gevoel dat we het allemaal wel al gehoord hebben en dat het allemaal toch net iets te klinisch is.
A Brief History of Love begint nochtans heel veelbelovend. Crystal Visions is een nummer dat we graag zouden terugzien in veel eindejaarslijstjes. Het gitaarwerk op dat nummer is gewoonweg van epische omvang. Het is ook subliem naar een hoogtepunt opgebouwd. Ook Too Young to Love kan er nog mee door, hoewel we de gitaarmuur op het einde er net iets over vinden.
Het supercatchy Dominos vormt het hoogtepunt van het album. Het hitpotentieel van dit nummer is gewoonweg fantastisch. Daarna gaat het wat ons betreft echter bergaf met het album. Love in Vain klinkt als een dertien-in-een-dozijn-ballad. At War With The Sun houdt de hoop nog even levend. Het combineert een aantrekkelijk popritme met shoegaze en kigt zodoende leuk in het oor. Na dit nummer zijn The Big Pink echter onze aandacht nagenoeg volledig kwijt. Het klinkt ons net iets teveel als eenheidsworst.
Al bij al zorgen The Big Pink voor net iets te weinig creativiteit. Een aantal nummers laten zien dat er best wel potentieel zit in de shoegaze/electrock van hen, maar het is allemaal net iets te gladjes om interessant te blijven.
——-
Trackbacks /
Pingbacks