Als door hondsdolheid geïnfecteerd wervelde Carey Mercer door de verschillende albums die zijn groep Frog Eyes tot nog toe op de mensheid losliet.
Wildeman Mercer braakte aan een sneltreinvaart zijn teksten uit, gepaard gaande met diepe oerkreten en ondersteund door een band die al even onrespectvol haar instrumenten aanviel.
Leeftijd maakt een mens echter milder. Niet dat Frog Eyes op haar vijfde langspeler, Paul’s Tomb: A Triumph, verworden is tot een makke ballads kreunende band. Het gaat er echter veel gestructureerder aan toe. Bovendien lijkt Frog Eyes oog voor detail gekregen te hebben.
» Lees meer : Frog Eyes – Paul’s Tomb: A Triumph
Mogen we ons om te beginnen duizendmaal excuseren bij de diehard fans van Basia Bulat. Het zit zo. Bij het beluisteren van Heart Of My Own zitten we constant met onze gedachten bij Dolly Parton. We hebben het dan niet over de fysieke verschijning van deze rondborstige Amerikaanse countrydiva die in ons hoofd rondspookt, wel het stemgeluid. Op een of andere wijze zitten we met het gevoel dat we de ganse tijd naar haar zitten luisteren (minus het nasale geluid dan wel).
Zichzelf steeds opnieuw uitvinden is iets dat Efrim Menuck tot een hogere kunstvorm heeft verheven. Het Canadese collectief waarvan hij de onbetwiste leider is, presenteert zich ditmaal als Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra (TSMZMO). Het moet zowat de vijfde variatie zijn op de groepsnaam. Muzikaal blijft TSMZMO op Kollaps Tradixionales, het zesde studioalbum alweer, wel consequent de kaart trekken van de post-rock.
Ontario kan je zeker niet het centrum van de muziek noemen in Canada. Zeker niet als je dat vergelijkt met Quebec. Montréal lijkt de laatste jaren verantwoordelijk te zijn voor een ware zondvloed aan interessante bands. Toch verschuilen zich in de grootste Canadese provincie ook een aantal interessante muzikale projecten. Een zo’n ruwe diamant zijn The Racoon Wedding.
Soms zijn we heel makkelijk te verleiden. Een paar flaterende woorden en kaboem … we zijn reddeloos verloren. Wie ooit verleid is geworden, en wie is dat niet, weet het : slechts zelden beland je in de zevenste hemel, meestal land je op de meest pijnlijke manier plat op de buik.
Elk normaal mens zou na een jaar waarin hij 3 volledig albums bij 3 verschillende groepen heeft gemaakt de tijd rijp achten om de boog iets minder te spannen.