Je zou kunnen denken dat iedereen na al die jaren er over heen is dat Sukilove geen lieflijke Americana songs brengt zoals dat op Talking in the Dark en het titelloze debuutalbum het geval was. Maar neen dus, her en der vallen over de nieuwste worp van Pascal Deweze en co. referenties te lezen over het verlezen. Face it, Sukilove is met recht en rede een avontuurlijke rockgroep geworden.
Easy listening is iets dat je Sukilove niet kan verwijten. Was You Kill Me nog een redelijk straight forward album, dan was dat voor Good Is In Your Bones al veel minder. Sinds dat laatste album wordt het werk van de groep meer en meer gekenmerkt door een spookachtige sfeer. Op Static Moves is dat al niet anders.
Sukilove begint op Static Moves nochtans rustig. New Beginning en ook eerste single Choose Yr Gods zijn beiden de meest radiofähige nummers die nauwelijks de weirdness van de andere tracks weergeven. Het is dan ook op het eerste gezicht misschien niet de meest logische keuze om New Beginning het feest te starten, maar we begrijpen de symboliek. Deweze’s blijdschap omwille van zijn eerste cd in eigen studio zal er wel iets mee te maken hebben.
Het huiveringwekkende sfeertje neemt vanaf 4 AM helemaal de bovenhand. Rebel doet zijn naam alle eer aan met een afwisseling van sferen en het afwisselend versnellen en vertragen van het tempo. Na deze twee nummers wordt met Sugareyes even gas terug genomen om dan te belanden in wat wellicht het meest bevreemdende nummer ooit van Sukilove is. Teeth Fitness laat de luisteraar gedurende een tweetal minuten genieten van iets dat klinkt als een mix van white noise en stromend water over keien. Wat het is lijkt me eerder een goede inzending voor een kwisvraag op Q-Music.
Het sterkste moment in de cd vinden we in de middensectie. Daar vinden we onder meer de reeds eerder genoemde single Choose Yr Gods en het sterkste nummer op de cd, Fear. Opnieuw krijgen we een huiveringwekkende sfeer die langzaam in een grimmige stemming waarin een bijna manische Pascal Deweze ons een hoopvolle boodschap meegeeft : we’re all just meat waiting to die.
Ook de tweede helft van het album weet te boeien. Uitschieter daarin is zeker Memory As A Skull dat een perfecte referentie is voor de ganse sfeer op het album. Contemplaying en Leave Me Alone zijn dan weer twee relatief rustige nummers in het verlengde van New Beginning en Choose Yr Gods.
Je moet het Pascal Deweze en co. meegeven. Het is nog een van de weinige Belgische groepen die het aandurft om buiten de platgetreden paadjes te wandelen. Alleen al daarvoor verdient Static Moves een plaatsje in ieders cd-rek.
——-
