Met Ga Ga Ga Ga Ga wist Spoon in thuisland Amerika hun status als indie supergroep te verzilveren met een plaatsje in de top 10 van Billboard. Mooi voor een groep die in het begin van de carrière eventjes bij een major onderdak vond om even snel weer gedumpt te worden.
Of Spoon met opvolger Transference deze krachttoer kan overdoen is echter maar zeer de vraag.
Niet dat Transference een draak van een album geworden is, verre van zelfs. De toegankelijkheid en consistentie van Ga Ga Ga Ga Ga is echter ver te zoeken. Spoon knoopt terug aan met meer experimentele pop- en rocksongs die wellicht iets moeilijker te slikken zijn voor het doorsneepubliek.
Britt Daniel en zijn partners in crime van Spoon maken van Transference een soort best of. De songs zijn dan wel origineel, maar er wordt doorheen het album teruggegrepen naar de verschillende invloeden die de band het laatste decenium op verschillende albums naar voor heeft laten komen. Weg dus met het meer gladde popgeluid van het vorige album.
Transference klinkt bij een eerste beluistering dan ook enigszins bevreemdend, als een mikmak van songs die gemaakt zijn volgens de inspiratie van de dag en die dan geheel willekeurig over de cd geplaatst zijn. Na meerdere luisterbeurten verdwijnt dat gevoel echter en lijkt Spoon toch een meer dan smakelijk geheel te hebben afgeleverd.
Britt Daniel en Spoon gaan op Transference weer iets meer op de experimentele toer. Foto : Noranna.
De sterkte van het album zit vooral in het eerste deel. Before Destruction zorgt meteen voor een bevreemdend begin. Is Love Forever? is muzikaal gezien wat meer straightforward, maar de tekst is dat dan weer niet. Wat moeten we in hemelsnaam maken van I grew up in a supermarket/It was there they told me/If they can’t find me they won’t leave without me.
The Mistery Zone heeft zijn naam niet gestolen met lyrics die abrupt eindigen. Who Makes Your Money baadt dan weer in een sfeertje van onderhuidse sensualiteit, ondanks de zware effecten die op de zangpartijen zijn losgelaten. Alles culmineert in Written In Reverse, een rocker waar de rauwe stem van Britt Daniel perfect de frustatie van een onbeantwoorde liefde weergeeft.
Nadien gaat het kwalitatief een beetje bergaf met Transference. I Saw The Light valt nog best te pruimen, maar dan is het wachten op Got Nuffin vooraleer er weer een aha-moment te beleven valt.
——-
