Er zijn zo van die zaken die op onmiskenbare wijze met elkaar verbonden zijn. Zo denkt iedereen bij het horen van Gaston nog sporadisch aan Leo en begint iedereen bij het horen van de naam Michael Jackson spontaan te moonwalken. Als we herfst zeggen, zegt u spontaan … Sea Wolf (OK, misschien niet zo spontaan als ik zou wensen, maar u zou het moeten zeggen).
Nadat Alex Brown Church, de man achter de artiestennaam Sea Wolf, in de herfst van 2007 zijn debuut Leaves in The River op de wereld losliet, doet hij nu met zijn opvolger White Water, White Bloom net hetzelfde.
De minimalistische kamermuziek van Leaves In The River paste perfect bij het herfstige weer. Heerlijk sombere muziek die zo beluisterd kon worden terwijl je een boek zat te lezen naast een knisperend haardvuur. De stem van Church versterkte dat herfstgevoel. Ook White Water, White Bloom is zo’n herfstig werkstuk. Dat wil allerminst zeggen dat Sea Wolf de laatste twee jaar ter plaatse is blijven trappelen.
Zo is Sea Wolf van een louter soloproject van Alex Brown Church geëvolueerd naar een band. Niet dat Church de touwtjes niet meer in handen heeft, maar uit zijn tournee na Leaves heeft hij een aantal min of meer vaste bandleden overgehouden. Het zorgt er voor dat White Water, White Bloom meer klinkt als een band die aan het spelen is. Het geluid is voller, diverser. Het zorgt wel voor minder intimiteit dan 2 jaar geleden. Bijwijlen heeft de nieuwe cd zelfs een stevigere rocksound. Dat is bijvoorbeeld het geval bij O Maria!
Elk voordeel heeft echter onmisbaar zijn nadeel zegt het cliché. Het intimistische van Leaves in The River was zonder twijfel een van de sterke punten. Dat gaat nu enigszins verloren. Het bandgeluid dat ervoor in de plaats gekomen is, zorgt ervoor dat Sea Wolf deels verdwijnt in de grote middenmoot die er bestaat in de indie folk. White Water, White Bloom moet het dan ook hebben van een aantal aangename uitschieters. Dat is onder meer het geval voor opener Wicked Blood, O Maria!, Orion & Dog en vintage Sea Wolf The Orchard.
Sea Wolf heeft natuurlijk het nadeel dat hij speelt in een genre waar de concurrentie niet te duchten valt. We noemen maar los uit de vuist weg Conor Oberst/Bright Eyes, M.Ward en andere Monsters of Folk. Originele en opvallende muziek brengen is een bijna onmogelijke opdracht. Toch brengt Sea Wolf met White Water, White Bloom een meer dan verdienstelijk werk uit dat niet misstaat in een herfstelijke luisterbeurt.
———-
