Trends zijn er om gevolgd te worden. Dat is een absolute voorwaarde om tot de gilde der hipsters te worden toegelaten. Met enig schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik voor die voorwaarde al meerdere keren gezakt ben op mijn toelatingsexamen tot deze gilde.
Zo is bijvoorbeeld de ganse hype rond Vampire Weekend een tweetal jaar geleden volledig aan mij voorbijgegaan. Tijd voor een collectieve Oh gij snoodaard … Om dit jaar niet opnieuw ten schande gemaakt te worden, hebben we ons dus als de wiedeweerga Vampire Weekend’s nieuwste Contra aangeschaft.
Geen verleden hebben met de muzikale output van een groep, buiten dat het een soort Paul Simon meets wereldmuziek meets indie pop, heeft zo zijn voor- en nadelen. Je mist aanknopingspunten en vergelijkingsmogelijkheden aan de ene kant, maar aan de andere kant kan je volledig onbevangen luisteren.
» Lees verder: Vampire Weekend – Contra
Ontario kan je zeker niet het centrum van de muziek noemen in Canada. Zeker niet als je dat vergelijkt met Quebec. Montréal lijkt de laatste jaren verantwoordelijk te zijn voor een ware zondvloed aan interessante bands. Toch verschuilen zich in de grootste Canadese provincie ook een aantal interessante muzikale projecten. Een zo’n ruwe diamant zijn The Racoon Wedding.
Soms zijn we heel makkelijk te verleiden. Een paar flaterende woorden en kaboem … we zijn reddeloos verloren. Wie ooit verleid is geworden, en wie is dat niet, weet het : slechts zelden beland je in de zevenste hemel, meestal land je op de meest pijnlijke manier plat op de buik.
Elk normaal mens zou na een jaar waarin hij 3 volledig albums bij 3 verschillende groepen heeft gemaakt de tijd rijp achten om de boog iets minder te spannen.
Het lijkt er op dat folk de laatste jaren steeds meer aan geloofwaardigheid aan het winnen is. We hebben het dan over de folk-rock die invloeden draagt van iconen uit de jaren ’70 als Stills, Nash & Crosby. Vorig jaar al wist de Fleet Foxes aan de andere kant van de Atlantische Oceaan (en later ook aan deze zijde van het grote water) een doorbraak te forceren.
Een familiezaak. Dat is het eerste album van Thee American Revolution, Buddha Electrostorm, geworden. De groep bestaat uit Robert Schneider, de frontman van de roemruchte The Apples In Stereo en zijn schoonbroer Craig Morris. Het platenlabel waarop het album is uitgebracht, Garden Gate Records, wordt door beiden gerund samen met echtgenote/zus Marci. Om de familieband nog wat verder uit te breiden : de cover is het werk van Will Cullen Hart, medestamvader van de grote familie die 
De vreemde eend zijn in de Belgische muziekbijt is absoluut geen schande. Dez Mona bewijst op Hilfe kommt subliem dat je als buitenbeentje in de Belgische muziekindustrie best wel tot de kwalitatieve topgroepen kan behoren. Het unieke stemgeluid van Gregory Frateur, de contrabas van Nicolas Rombouts en de zwarte romantiek die schuil gaat achter de teksten vormt een sublieme combinatie die maar zelden te horen valt in dit kikkerlandje.
Een goede kopie is soms beter dan een slecht origineel. Dat spookte door ons hoofd bij het beluisteren van Cosmic Egg, de tweede worp van Wolfmother.
Videokunstenaar, fotograaf, muzikant … Als er iemand het label van creatieve bezige bij verdient, dan is het wel