We kunnen Sam Simkoff alleen maar dankbaar zijn voor het feit dat hij het tweede album van Le Loup een eenvoudige titel heeft meegegeven, Family. Een heuse vooruitgang in vergelijking met het The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly van zijn debuut.
Is de titel korter geworden, dan is het aantal bandleden in vergelijking met de vorige keer toegenomen : van een soloalbum naar een echt groepsalbum. Een evolutie die resulteert in een warmer geluid.
Met Family zet Le Loup een enorme stap voorwaarts. De muziek steunt vanaf dit ogenblik op meer dan een banjo, een synthesizer en computereffecten. Er zijn echte instrumenten te horen naast de banjo : percussie, elektrische gitaar … Een andere meer dan welkome nieuwigheid is de koorzang.
Sam Simkoff tijdens het optreden van Le Loup in Trix op 6/11/2008
Dat wil echter allerminst zeggen dat Le Loup de truukjes van vroeger is vergeten. Meerlagige muziek, overdubs, loops, reverb … ze zijn nog steeds aanwezig. Het zorgt ervoor dat Le Loup klinkt als een toegankelijkere versie van hypegroep Animal Collective.
Let wel, de dag dat Le Loup op veel airplay mag rekenen of een plaatsje in de top 10 van een hitparade, ligt nog ver in de toekomst. De muziek die Le Loup brengt vraagt nog altijd redelijk wat luisterbeurten vooraleer de schoonheid ervan aan de oppervlakte komt. Niet iedereen zal trouwens vallen voor de bijwijlen pastorale zang van Simkoff.
Uitschieters op Family zijn zeker het alomgeprezen Beach House, Morning Song en Sherpa. Beach House combineert op een sublieme manier bas, percussie en een monotone beat. Daarboven zweeft Simkoff’s stem lost in static in the snow.
Morning Song is een nummer waarin Le Loup teruggrijpt naar het geluid van The Throne of the Third Heaven … met als extraatje de mooie samenzang. Sherpa is dan weer doordrenkt van het gevoel dat Le Loup een grote, blije familie is die zich uitleeft in het maken van al even blije muziek.
——-
