De ADHD-rockers van Johnny Foreigner zijn samen met bands als Los Campesinos!, Dananananakroyd, Sky Larkin, Tubelord en aanverwanten de voorhoede van een nieuwe generatie rockbands. Een generatie die zich baseert op het bloggebeuren voor zijn teksten en een allegaartje aan invloeden vrolijk door de mixer haalt.
Het tweede album van de band, Grace And The Bigger Picture, heeft de moeilijke opdracht om hun debuutalbum Waited Up ‘Til It Was Light te evenaren. Voor dat album kreeg de band immers heel wat positieve kritieken. Een eerste snelle luisterbeurt deed ons inderdaad het ergste vrezen.
Grace And The Bigger Picture spreekt inderdaad niet zo direct aan als hun debuutalbum of de daaraan voorafgaande ep Arcs Across The City. En neen, het is zeker niet dat Johnny Foreigner nu plots minder energiek klinkt. Ze razen als vanouds als een op hol geslagen trein door de 15 nummers (en verborgen track). Alexei en Kelly zijn nog steeds twee lekkere schreeuwlelijkerds en de dynamiek van het afwisselend jongen-meisje geschreeuw is nog steeds interessant.
En neen, het is niet dat hun teksten nu plots minder interessant geworden zijn, want buiten de occasionele leuke quote zijn de teksten van minder belang (als je ze al verstaat overigens). Dat het hele album in het teken staan van het touren en de geneugten/ongemakken die daarmee gepaard gaan is van ondergeschikt belang.
Het ontbreekt Grace And The Bigger Picture aan een nummer zoals Yes! You Talk Too Fast (Arcs Across The City) of Salt, Peppa and Spinderella (Waited Up ‘Til It Was Dark). Nummers die je onmiddellijk grijpen en meevoeren in de maalstroom die Johnny Foreigner is. Ja, Criminals is een interessant nummer, maar het vergt wat tijd vooraleer het aanslaat.
Is Grace And The Bigger Picture een tegenvaller dan ? Allerminst het vergt een aantal luisterbeurten vooraleer de magie van Johnny Foreigner begint te werken. Misschien is het daarom dat nummers als Ghost The Festivals en Feels Like Summer wel onmiddellijk werken. Zij werden immers eerder al uitgegeven als downloads op de Feels Like Summer EP en Johnny Foreigner Is Aces. Ook Every Cloakroom Ever en The Coast Was Always Clear vormen hoogtepunten op Grace And The Bigger Picture.
Het vergt wat tijd, maar uiteindelijk doet dit album je toch nog als gek rondspringen en meeschreeuwen met een aantal refreinen. En laat het daar nu net om draaien bij een band als Johnny Foreigner.
——-
