Het leven kan soms eenvoudig zijn. Je maakt muziek en noemt je groepje naar je favoriete bezigheid, Girls. Je brengt een eerste album uit en je noemt het gewoon naar wat het is. Je hebt het geluk opgepikt te worden door de bekendste muzieksite en je wordt een hype.
Hoewel, als we de bio van Christopher Owens mogen geloven, dan was zijn leven allerminst eenvoudig. Het leven moeten starten in een extremistische sekte om daar vervolgens op je 16de uit te ontsnappen en op straat te gaan leven zijn allerminst vrolijke omstandigheden om in op te groeien. Toch lijkt het dat hij zich met zijn groep herpakt heeft en het juiste spoor gevonden heeft.
Album brengt twee tegengestelde gevoelens bij elkaar. Muzikaal teert het op vooral op dromerige zeemzoete pop die je zo bij de Beach Boys en tijdsgenoten verwacht. Probeer de stem en de tekst weg te denken en je waant je zo op een of ander strand in Californië tussen stoere surfers en wulpse strandbabes. Nu en dan wordt dit vredige beeld een beetje “verstoord” door een overjaarse hippie die lurkend aan een kanjer van een joint voor de nodige psychedelica zorgt. Peace man !
Tegenover de zweverige muziek staan de bijwijlen bittere teksten. Je kan het Christopher Owens, gezien zijn bewogen levensloop, allerminst kwalijk nemen natuurlijk. Girls slaagt er echter wel in om te vermijden dat de zwartgalligheid je helemaal de afgrond in sleurt. Er blijft wel altijd wel hoop op beterschap. I don’t wanna cry my whole life through. I wanna do some laughing too. uit Hellhole Ratrace, het meest opgemerkte nummer op Album, zegt het allemaal. Er is steeds hoop.
De teksten van Girls zijn zo straightforward als maar kan zijn. Geen metaforen, allegorieën en andere literaire hoogstandjes die uren/dagen/weken analyse vragen om erachter te komen wat er nu toch maar gezegd wordt in dit of gene liedje. De bijna kinderlijke eenvoud van de teksten zou bij veel andere groepen of albums aanzetten tot een geweldige frons. Het zou vragen oproepen rond het gebrek aan inspiratie. De eenvoud past echter volledig binnen het lo-fi concept van Album.
Als we op zoek gaan naar de betere nummers van Girls, dan komen we onvermijdelijk terecht bij opener Lust for Life, Laura, het reeds genoemde Hellhole ratrace en afsluiter Darling.
Al bij al is het debuut van Girls meer dan bevredigend. Alle 12 de nummers mogen gedurende de dag gerust passeren op de shuffle fuctie van de Ipod zonder dat ze enige irritatie veroorzaken. Of Album ooit een echte klassieker wordt die we vol trots aan de kleinkinderen laten horen bij verhalen over de goede oude tijd is een andere zaak. Daarvoor is Album toch net iets te onregelmatig qua kwaliteit.
———-
Trackbacks /
Pingbacks