Als door hondsdolheid geïnfecteerd wervelde Carey Mercer door de verschillende albums die zijn groep Frog Eyes tot nog toe op de mensheid losliet.
Wildeman Mercer braakte aan een sneltreinvaart zijn teksten uit, gepaard gaande met diepe oerkreten en ondersteund door een band die al even onrespectvol haar instrumenten aanviel.
Leeftijd maakt een mens echter milder. Niet dat Frog Eyes op haar vijfde langspeler, Paul’s Tomb: A Triumph, verworden is tot een makke ballads kreunende band. Het gaat er echter veel gestructureerder aan toe. Bovendien lijkt Frog Eyes oog voor detail gekregen te hebben.
Helemaal de roots verloochenen kan Frog Eyes niet. Paul’s Tomb: A Triumph is dan ook rijkelijk voorzien van de nodige manische gitaarriffs, een Mercer die hier en daar een oerkreet slaakt en tonnen fuzz. Mercer is er evenwel in geslaagd om niet enkel meer het gaspedaal ingedrukt te houden en af en toe zelfs met veel bravoure af te remmen. Naast bombast weet Frog Eyes ook ruimte te laten voor … ruimte waardoor het album iets verteerbaarder wordt dan de voorgangers.
Albumopener A Flower In a Glove werd enkele maanden geleden al uitgebracht. Deze epische kraker van om en bij de 9 minuten voorspelde al heel wat goeds. Enerzijds liet de openingssequentie al duidelijk merken dat Frog Eyes haar streken nog niet verleerd had, anderzijds liet het zien dat er evolutie in de band zit. Dit wordt bevestigt in andere nummers op het album, met name het geweldige Rebel Horns en het eveneens erg opvallende Styled by Dr. Roberts. Telkens gaat het hier om langere nummers op het album, wat aantoont dat Mercer ook op dit vlak duidelijk geëvolueerd is.
Vorig jaar nog bracht Mercer met zijn soloproject Blackout Beach het album Skin of Evil uit. Een nummer als Violent Psalms zou hierop niet misstaan hebben. De schreeuwlelijk Mercer maakt hier plaats voor een delicatere versie, daarbij perfect ondersteund door de achtergrondvocalen van Megan Boddy en synths gemengd met fijngevoelige fuzz.
Frog Eyes beloont het geduld van de luisteraar, die drie jaar moest wachten op de opvolger van Tears of the Valedictorian, met een uitmuntend Paul’s Tomb: A Triumph. Mercer zal wel nooit veel aanhang vinden bij het grote publiek, maar wie graag eens muzikaal uit de band springt, zal dat met dit album zeker kunnen.
——-
Trackbacks /
Pingbacks