We moeten Mark Oliver Everett van harte proficiat wensen. Waarom ? De man lijkt immers een ongelofelijk gevoel voor timing te hebben.
Net op het ogenblik dat hij met Eels zijn allernieuwste creatie End Times uitbrengt, zit ondergetekende immers middenin een relatiebreuk. Laat dat onderwerp nu net centraal staan op dit album. We kunnen dus ons dus perfect in de thematiek inleven.
Hier en daar lezen we dat Eels zijn donkerste en meest intieme album heeft gemaakt. Als je zo openlijk een album maakt over het einde van je relatie dan kan je inderdaad spreken van een persoonlijk album. Overlopen van vreugde doet End Times niet, maar om het nu meteen het meest donkere album van Eels te noemen is ook een stap te ver. Ja, veel nummers druipen van de hartenpijn, maar er is vooral een berustend man te horen en niet zozeer een depressieveling.
Nu is Everett nooit het type geweest dat je pakweg zou kunnen tegenkomen op een auditie van The Strangers. Van Beautiful Freak tot Hombre Lobo hing er steeds een zekere tristesse over zijn muziek en teksten, af en toe aangevuld met een vrolijk-sarcastische tot vrolijke noot. De man heeft dan ook niet de meest fortuinlijke levensloop achter de rug.
Op End Times zet hij die lijn consequent voort. Het titelnummer kan je inderdaad bestempelen als een van zijn donkerste nummers. Daar staat dan weer een nummer als Paradise Blues tegenover. Toegegeven, het is niet van dezelfde vrolijkheid als I Like Birds op Daisies of The Galaxy, maar erg deprimerend kan je het niet noemen.
Als je End Times al iets mag meegeven, dan is het wel dat Eels er zowat alle elementen van de relatie behandelt. Van de goede romantische momenten (The Beginning) over wanhoop (End Times) tot woede (Gone Man en Paradise Blues) tot berusting (On My Feet).
Muzikaal maakt Eels op dit album een bocht van 180 graden in vergelijking met het vorig jaar uitgebrachte Hombre Lobo. De rockende Eels has left the building. Of toch niet helemaal. End Times is eigenlijk een perfecte samenvatting van de verschillende richtingen die Everett in zijn carrière al is uitgegaan. Het is de bijna perfecte mix tussen ballads en de rocksongs zonder franjes. Net daar ligt het sterke punt van End Times. Ondanks, of net door, zijn beslommeringen weet Everett de perfecte samenvatting van zijn muzikaal zijn te maken.
End Times is een somber album maar zeker geen depressief album. Wie het wat moeilijk heeft met het feit dat Eels zich beperkt tot een onderwerp op dit album, kan dan weer zijn genoegen vinden in de muzikale diversiteit.
——-
