| We moeten Mark Oliver Everett van harte proficiat wensen. Waarom ? De man lijkt immers een ongelofelijk gevoel voor timing te hebben. Net op het ogenblik dat hij met Eels zijn allernieuwste creatie End Times uitbrengt, zit ondergetekende immers middenin een relatiebreuk. Laat dat onderwerp nu net centraal staan op dit album. We kunnen dus ons dus perfect in de thematiek inleven. Hier en daar lezen we dat Eels zijn donkerste en meest intieme album heeft gemaakt. Als je zo openlijk een album maakt over het einde van je relatie dan kan je inderdaad spreken van een persoonlijk album. Overlopen van vreugde doet End Times niet, maar om het nu meteen het meest donkere album van Eels te noemen is ook een stap te ver. Ja, veel nummers druipen van de hartenpijn, maar er is vooral een berustend man te horen en niet zozeer een depressieveling. Nu is Everett nooit het type geweest dat je pakweg zou kunnen tegenkomen op een auditie van The Strangers. Van Beautiful Freak tot Hombre Lobo hing er steeds een zekere tristesse over zijn muziek en teksten, af en toe aangevuld met een vrolijk-sarcastische tot vrolijke noot. De man heeft dan ook niet de meest fortuinlijke levensloop achter de rug. Op End Times zet hij die lijn consequent voort. Het titelnummer kan je inderdaad bestempelen als een van zijn donkerste nummers. Daar staat dan weer een nummer als Paradise Blues tegenover. Toegegeven, het is niet van dezelfde vrolijkheid als I Like Birds op Daisies of The Galaxy, maar erg deprimerend kan je het niet noemen. |
