Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer Das Pop er in geslaagd is om een opvolger voor Human Thing op het publiek los te laten. Na een pakweg zes jaar durende lijdensweg is ie er dan, een titelloos schijfje met 13 pretentieloze popnummers.
Meer nog dan op de twee vorige albums blijkt dat de groep haar naam niet gestolen heeft. Brachten I Love en Human Thing nog (Brit)pop met een randje, dan heeft Das Pop op het titelloze derde album resoluut gekozen voor zonnige en ongecompliceerde pop zonder veel franjes. Hitpotentieel ? Misschien want het soort pop dat de groep brengt is niet meer het soort pop dat in de hitparades terug te vinden is.
Als we even door het venster kijken dan zie we regendruppels en hevig heen-en-weer wiegende bomen. Jawel, het is begin november en de herfst heeft het land definitief veroverd. Sluiten we de ogen dan horen we daarentegen muziek die thuishoort tijdens een zonnige lentedag met vrolijk fluitende vogeltjes op de achtergrond. Das Pop is er alvast in geslaagd om tijdens de onzekere periode die de groep achter de rug heeft, een vrolijk klinkend album in elkaar te boksen.
Reinhard Vanbergen en Bent Van Looy op Boomtown 2006
Helemaal onbekend zijn de nummers niet. Underground en Fool for Love waren al eerder te horen en Feelgood Factors is zelfs een herneming van een van de nummers op Human Thing. Vergeef het ons als we de originele versie net dat tikkeltje beter vinden. De herneming past echter binnen de Das Pop nieuwe stijl die we nu te horen krijgen : sneller en meer rechttoe-rechtaan. Veel franje zit er dan ook niet meer aan Das Pop. Het is allemaal pop zonder meer waarop weinig aan te merken valt. Alleen ontbreekt zo nu en dan een wow-gevoel dat we wel hadden op I Love.
Slechts heel af en toe lijkt er gedurende korte tijd een wolkje voorbij de zon te drijven. Bijvoorbeeld op Girl Be A Man : Remember the good times/they ain’t coming back/Because after all, they were nothing but a pain in the neck.
Natuurlijk is het parcours dat Das Pop heeft afgelegd en de muziek die ze voor dit album brachten niet geheel onbekend in België en de onmiddellijke omgeving. Wat hoort echter de, pakweg, Deense jan met de pet als hij naar dit derde album van Das Pop zou luisteren ? Muziek die zonder pretentie alle clichés van de popmuziek op een creatieve manier bespeelt of een weinig geïnspireerde band die gemakzuchtig de reeds beproefde recepten gebruikt ? Of nog, is Das Pop niet teveel een cliché geworden ?
——-
