Je kan Andrew Stockdale er maar moeilijk van verdenken dat hij en zijn bandleden tot de vernieuwers van de rockmuziek behoren. Het feit dat ze de mosterd voor hun muziek gehaald hebben bij groepen als Black Sabbath, Led Zeppelin, Deep Purple … ligt er vingerdik op.

Sinds het titelloze debuut van de groep is er heel wat veranderd. Myles Heskett en Chris Ross verlieten de band waardoor Stockdale op zoek moest gaan naar vervangers. Toch merk je daar bij het beluisteren van het Cosmic Egg weinig van. Wolfmother blijft uitblinken in kolossale riffs en bombastische en theatrale zang.

Op zich is er niks mis met dat gegeven. Stockdale beschikt als gitarist over het nodige talent om zijn songs vol met monumentale riffs te steken. Hij beschikt ook over de geschikte stem om de 70′s rock te doen herbeleven. We kunnen ons echter maar al te goed voorstellen dat heel wat mensen dit echter geen volledig album volhouden. Ons lukt het in elk geval wel.

In vergelijking met het debuutalbum gaat Wolfmother op Cosmic Egg er iets melodieuzer tegen aan. Om het zo te stellen, de groep heeft bij momenten een tikkeltje meer Deep Purple aan de mix toegevoegd. Dat is het duidelijkst het geval bij In The Morning dat een heel dromerige intro kent. Ook met Far Away verlaat Wolfmother, zij het weinig overtuigend, de door hen platgetreden paden.

Het best blijft de groep echter tijdens de stevigere rocksongs. Single New Moon Rising is op dat vlak toch wel de uitschieter, maar ook opener California Queen ligt aardig in het oor. Soms slaat Wolfmother in dit departement wel eens de bal mis, 10,000 Feet weet bijvoorbeeld amper te boeien.

Cosmic Egg is de ideale begeleider op een nachtelijke zwerftocht op de autostrades. Het volume hoog, het raampje open en u bent begonnen aan een aangename trip. We hebben het geprobeerd en het werkt. Wie op zoek is naar intellectuele verrijking kan natuurlijk eens thuis altijd een cd/lp opleggen van creatievere groepen.

——