Met succes overigens want de zeven nummers, waaronder twee krakers die ongeveer een kwartier duren, op Kollaps Tradixionales mogen best gehoord worden. Thee Silver Mount Zion neemt de luisteraar mee op een trip door weidse geluidlandschappen. Menuck is met zijn trillende en wanhopige stem de gids die u de juiste richting moet uitwijzen.

Episch, er is geen andere manier waarop we openingsnummer There Is A Light en ‘Piphany Rambler, het slotnummer, kunnen omschrijven. Beiden klokken af na pakweg een kwartier. Echt vervelen doe je je niet in die tijdsspanne, wel integendeel. Beide nummers nemen je mee op een mooie reis door een boeiend muzikaal landschap.

Als zanger komt Menuck niet echt in aanmerking om zelfs maar een dichte ereplaats te veroveren op de Koningin Elizabethwedstrijd voor zang. Het vraagt telkens wat aanpassingen. Toch is het samenspel tussen stem en de strijkers op het openingsnummer zo perfect als maar kan zijn. Het wenende, klagerige en wanhopige gezang bouwt in dit nummer mooi op naar een hoogtepunt. ‘Piphany Rambler lijkt dan weer de perfecte belichaaming te zijn van wat zo subliem is aan post-rock.

I Built Myself A Metal Bird is een pure rocker die barst van de energie. Gitaren en strijkers zijn in een woeste strijd verwikkeld met de drums en Menunck’s geschreeuw als ultieme scheidsrechters. Het vervolg hierop, I Fed My Metal Bird the Wings of Other Metal Birds, laat in eerste instantie deze energie los en lijkt de experimentele richting uit te gaan om iets voorbij halfweg toch weer te rocken, zij het iets gematigder.

Een min of meer gelijkaardige beweging zien we in de triptiek Kollaps Tradixionales : Kollapz Tradixional (Thee Olde Dirty Flag), Collapse Traditional (For Darling) en Kollaps Tradicional (Bury 3 Dynamos). Kollapz Tradixional is een klagerige ballad, terwijl Collapse Traditional dan weer wat weg heeft van een kort experimenteel folkstuk. Beiden nummers bouwen echter op naar Kollaps Tradicional dat zich na enige tijd openbaart als een broeierige rocker.

Met Kollaps Tradixionales heeft Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra alweer een dijk van een album op de mensheid losgelaten, episch en druipend van de grandeur. Een stevige aanrader dus voor liefhebbers van post-rock.
——-

In afwachting van een echte langspeler bracht de groep alvast A Blood Promise uit. Een limited edition dvd en cd met daarop de clip voor het nummer New England dat op The Heritage stond en een paar demo’s en een liveopname van het nummer Nylon.

De oorspronkelijke bedoeling van de band was om een dvd uit te brengen voor hun clip voor New England. Om het geheel echter wat meer vlees om de botten te geven, werd er ook een cdr toegevoegd met daarop een drietal nummers. Een pluspunt krijgt Her Name is Calla alvast voor de originele verpakking. De twee schijfjes, die van elkaar te onderscheiden zijn door het aantal vingerafdrukken, worden immers geleverd met een stuk karton dat na enig plooiwerk het doosje blijkt te zijn waarin de dvd en cd horen.

De clip voor New England is het werk van Ashley Dean, ex-lid van I Like Trains, die ook al verantwoordelijk was voor de animatieclips voor Elegies to Lessons Learnt van zijn voormalige groep. Ook nu is weer voor animatie gekozen. Schaduwpoppen vertellen het verhaal van een verdoemde familie. Best indrukwekkend en iets dat zeker in de smaak zal vallen van liefhebbers van zijn werk voor I Like Trains. Je krijgt de clip in 3 versies : het origineel, een versie waarop Dean en zanger Tom Morris uitleg geven over het productieproces en een versie met een alternatieve soundtrack (beeps en noises).

Ook op de dvd : een clip voor het relatief korte nummer With Eyes So Full of Sparks of Love, twee livevideos voor Nylon en With Eyes en wat foto’s en videowerk. Extra’s die met uitzondering van de clip wellicht weinig mensen buiten de diehardfans zullen interesseren.

Ook het cd-gedeelte is meer iets dat fans zal interesseren. De liveopname van Nylon in The Holy Trinity Church in Leeds is niet echt van denderende kwaliteit, tenminste als je ze gewoon in de cd-speler afspeelt. Op oortjes komt de opname iets beter tot zijn recht. De twee demo’s op de cd zijn voor de nummers A Blood Promise en Pour More Oil. Het zijn veelbelovende opnames, maar er is duidelijk nog werk aan deze nummers om ze echt aantrekkelijk te maken.

A Blood Promise zal vooral in de smaak vallen van de fans, of het nu fans zijn van Dean of Her Name Is Calla. Het materiaal is, op de clips na, iets teveel gericht op de inner circle.
——-

Helaas, net zoals het merendeel van de leerlingen een hekel heeft aan geschiedenis, zo deed hetzelfde onderwerp het slecht bij de muziekliefhebbers. Het gevolg was dat platenmaatschappij Beggars Banquet de groep aan de deur zette. Op de koop toe verliet drummer Ashley Dean de groep. De keuze voor iLiKETRAiNS was simpel : de pijp aan Maarten geven of opnieuw starten.

Een nieuwe start werd het. De creatieve benaming iLiKETRAiNS werd voor de limited edition ep The Christmas Tree Ship EP vervangen door het conventionelere I Like Trains. Tussen en na het touren werd ook nagedacht over de muzikale richting die I Like Trains zou volgen.

Te horen aan het in eigen beheer uitgegeven Sea of Regrets, de eerste single in aanloop naar het nieuwe album, is er weinig veranderd.

Sea of Regrets is een klassiek nummer voor I Like Trains, zij het wel dat het iets meer rechttoe rechtaan is. Sea of Regrets kruipt muzikaal langzaam naar een climax toe om bij het culminatiepunt, onder het debiteren van het mantra We’re out of our death in a sea of excess and this is everything I hoped it would be. We’re out of our death in a sea of regrets and I hate to say I told you so. We’re out of our death in a sea of excess this is everything I hoped it would be, een langzame dood te sterven. De baritonstem van zanger David Martin blijft heerlijk klagend. Ook B-kant The Spark volgt het beproefde recept dat ervoor zorgt dat I Like Trains bij het betere post-rock-werk gerekend mag worden.

Tot slot, een thumbs up ook voor de strijkers, zowel op The Spark als Sea of Regrets.

——-