Met hun nieuwste aanwinst Wolf People is dat niet anders. Deze Britse bende brengt als eerste groep uit het land van de Queen, thee en fish and chips een album uit bij Jagjaguwar. Met hun mix aan bluesrock, folk en psychedelische rock zorgt Wolf People op Tidings voor een trip richting de jaren 70.

Nu moeten we wel eerlijk zeggen dat het niet meteen grote liefde was tussen ondergetekende en Wolf People. Het begin van Tidings is immers allesbehalve makkelijk te verteren. Pas bij het vierde nummer, Cotton Strands, krijgen we een compositie te horen die die naam waardig is.

Season Pt. 1, Black Water en Interlude: Plains/Banjoe die voorafgaan zijn psychedelische nonsens die weinig indruk maken. Spijtig, want dit had er bijna voor gezorgd dat Tidings in de virtuele vuilbak was beland. De verschillende Interludes die het album rijk is breken het ritme van het album iets te veel.

Nochtans staan er ook heerlijk retrorockers op dit album. Nummers die een maximaal vintagegehalte hebben door het overvloedig gebruik van panfluit, sitar en glockenspiel. Storm Cloud is zo’n nummer waarbij je jezelf zo ergens in de jaren 70 waant; lang haar, jeansbroek met olifantenpijpen en een loeier van een joint incluis. Uit de nevelen van die joint doemt het dromerige October Fires op.

Dat nummer is ook de aanzet voor een rustigere tweede helft van Tidings. Rustiger, maar ook meer geïmproviseerd getuige de vele interludes in de titels. Uitblinker in dit tweede deel is Interlude: Cotton Fragment, in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden een volwaardig nummer.

Wolf People heeft met Tidings een album gemaakt dat met ogen en haken aan elkaar lijkt te hangen. Het lijkt meer op een lukrake collectie van probeerseltjes. Tussen die probeerseltjes zitten echter wel een paar juweeltjes verscholen voor liefhebbers van rock uit de jaren 70.

Luister naar October Fires.
——-

Zoals van Schneider te verwachten valt, staat Buddha Electrostorm vol met psychedelische lo-fi muziek. Buddha Electrostorm sluit, in Applestermen, eerder aan bij The Velocity of Sound dan bij het gepolijste laatste album New Magnetic Wonder.

Schneider laat dus merken dat hij nog steeds in staat is om moddervette psychedelische rock te maken. Fuzz, noise en nog eens fuzz. Je kan dus moeilijk zeggen dat Buddha Electrostorm een album is met fijnzinnig gecomponeerde liedjes. Wel krijg je 10 pretentieloze rocknummers die baden in een retrosfeer.

Thee American Revolution is er niet vies van om leentjebuur te spelen. Grit Magazine begint met dezelfde klassieke riff als Smoke On The Water van Deep Purple. Het enthousiasme druipt ook van dit nummer. Je merkt meteen dat hier een groep staat die zich amuseert. Op Electric Flame wordt de fuzz wat teruggedraaid en klinkt alles wat netter.

Schneider is ook niet vies van enige zelfrelativering zoals blijkt uit Haircut, nog zo’n hoogtepunt op Buddha Electrostorm. You know I got my hair cut just for you klinkt anders als dat uit de mond komt van een kalende zanger dan van een of andere hippie.

De hoogtepunten volgen elkaar op Buddha Electrostorm snel op. Na Haircut is het de beurt aan Power House, een nummer dat door de conversatie vooraan het nummer klinkt alsof het zomaar los uit de pols opgenomen is. Het moet echter zijn dat Thee American Revolution over goede polsen beschikt.

Het zou een onbegonnen taak zijn om alle toppers op Buddha Electrostorm op te sommen. Zelfs een (tekstueel) nonsensnummer als Shoeshine Blues of In Your Dreams/Japanese Clone, het nummer waarin de psychedelia het meest de bovenhand nemen, zijn gewoonweg te aanstekelijk om niet van te houden. Het album is om te likkebaarden voor liefhebbers van appetijtelijke retrorock .

Beluister : Grit Magazine
——-

Laten we maar meteen het achterste van onze tong zien. Het hele shoegaze/new wave-gebeuren waarop een heleboel bands zich de laatste tijd lijken te inspireren, komt ons eerlijk gezegd een beetje het strot uit. Om ons nog te kunnen verbazen zou Bear In Heaven sterk uit de hoek moeten komen. Helaas, in die missie zijn ze wat ons betreft niet echt geslaagd.

De start van het album is meteen al moeilijk te verteren. Beast In Peace start met een soort van ritme dat thuishoort in het eerste het beste slavengalei. Dat zou nog enigszins te verteren zijn, maar het klinkt net iets te mechanisch om echt opzwepend te zijn. Alsof Einstürzende Neubauten een of andere manke installatie heeft geprepareerd.

Wholehearted Mess is al niet veel beter. Hetzelfde slavenritme, alleen een tikkeltje sneller gespeeld waardoor het helemaal klinkt als een manke springveer. We willen niet helemaal negatief klinken over het album. You Do You is echt wel een spannend nummer. Dat het vlak na de twee mindere openingsnummers staat, draagt daar misschien aan bij. Ook op zich blijft het nummer echter staan omdat het ritmischer is. Ook Drug A Wheel weet te boeien met meerlagige texturen.

Beast Rest Forth Mouth past helemaal binnen een vrij omvangrijke stroming in de indie rock waarbij elementen uit de new wave en shoegaze duchtig worden gebruikt. Het grote pluspunt van Bear In Heaven is alvast dat zij de platgetreden paden schuwen. Ze durven een meer kunstzinnige aanpak aan zonder daarbij teveel te neigen naar Animal Collective. Toch kan het album ons maar matig boeien. Alles lijkt een beetje te veel op elkaar.
——-

Het solodebuut van James Husband is een werk van lange adem geweest. Het geheel is opgenomen over een periode van een tiental jaar. Het is dan ook niet verwonderlijk dat A Parallax I geen kopie is van het laatste werk dat Of Montreal op de mensheid heeft losgelaten. Geen losgeslagen disco, maar eerder licht psychedelische pop en rock genre A.C. Newman.

Zoals in heel wat van het werk dat door leden van Elephant 6 wordt uitgegeven is er ook een duidelijke invloed van The Beatles te horen in de muziek. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Circulatory System kiest James Husband veeleer voor de traditionelere Beatles. Geen extreem psychedelische experimenten zoals Sergeant Pepper, wel het traditionelere werk.

Hij is ook niet te beroerd om zijn invloeden kenbaar te maken. Op een bonusschijf met covers dat bij A Parallax I zit, staan naast een cover van The Beatles ook covers van Guided By Voices, Gary Numan en Neil Young.

James Huggins III ofte James Husband

Uitschieters op A Parallax I zijn vooral te vinden in de eerste helft van de cd. Take The Train! is zo Beatles als maar kan zijn, maar werkt lekker aanstekelijk. Gray Scale is een lekker gezapig nummer. Het nummer dat er het meest bovenuit steekt is echter A Grave In The Gravel. Het onderwerp mag dan al niet al te leuk zijn, het rockt wel lekker weg. Op No No Baby, tevens het langste nummer op het album, gaat James Husband even de meer psychedelische toer op, zonder zich evenwel te bezondigen aan een overdaad aan tierlantijntjes.

Al bij al is het debuut van James Husband meer dan bevredigend. Het bevat zeker geen wereldschokkende dingen, noch nummers die het diepste van je muzikale zieltje zullen raken. Het is echter uitermate geschikt als rustige achtergrond bij dagdagelijkse beslommeringen.

——-

Voor Will Cullen Hart stond de teller al op 8 jaar sinds hij voor het laatst enige muzikale activiteit toonde met zijn groep Circulatory System. Hij had er dan ook zijn redenen voor. De man vecht immers tegen multiple sclerose. Dat verhindert hem echter niet om op Signal Morning bijzonder dynamisch uit de hoek te komen.

Al bij The Olivia Tremor Control bewees Hart dat hij, in tegenstelling tot zijn collega Bill Doss, de meer experimentele factor was binnen de groep. Ook het debuutalbum van Circulatory System bewees die stelling. Zelden schrijft Hart nummers die recht naar de finish gaan. Het zijn collages van bijwijlen zwaar verstoorde en soms minder gebruikelijke instrument, fuzzy zang en onder elk laagje lijkt nog een nieuwe verrassend klinkende laag te zitten.

Chaos lijkt het wel, maar dan wel een zekere vorm van georganiseerde chaos. Psychedelische rock in zijn meest pure vorm. De complexiteit en de densiteit zorgen er natuurlijk wel voor dat dit niet altijd een makkelijk te verteren album is. Rustpunten zijn er wel, maar die worden zo plots als ze gekomen zijn verstoord door een nieuwe uitbarsting van fuzz. Wie zich een mening wil vormen over Signal Morning heeft zeker meerdere luisterbeurten nodig.

De duidelijke invloed van de Beatles dat doorklinkt in een groot deel van het werk van de groepen die Elephant 6 vormen, lijkt wat weggeëbd. Het heeft plaats geruimd voor een modernere vorm van psychedelia.

Woodpecker Greeting Worker Ant zet Signal Morning meteen op een stompende wijze in. Het nummer rockt en blaakt van het optimisme. Het zet ook meteen de toon voor de rest van het album. Niet dat het album overloopt van een soort misplaatst optimisme. Hart en zijn gasten klinken gewoon speels en vitaal. This Morning (We Remembered Everything) is net zo zomers.

Ondanks deze ondertoon heeft elk nummer op het album wel een eigen identiteit. Wellicht het meest toegankelijke nummer is Round Again dat halfweg Signal Morning te horen valt en wel nog te situeren valt in de sixties psychedelia.

——-