Wildeman Mercer braakte aan een sneltreinvaart zijn teksten uit, gepaard gaande met diepe oerkreten en ondersteund door een band die al even onrespectvol haar instrumenten aanviel.

Leeftijd maakt een mens echter milder. Niet dat Frog Eyes op haar vijfde langspeler, Paul’s Tomb: A Triumph, verworden is tot een makke ballads kreunende band. Het gaat er echter veel gestructureerder aan toe. Bovendien lijkt Frog Eyes oog voor detail gekregen te hebben.

Helemaal de roots verloochenen kan Frog Eyes niet. Paul’s Tomb: A Triumph is dan ook rijkelijk voorzien van de nodige manische gitaarriffs, een Mercer die hier en daar een oerkreet slaakt en tonnen fuzz. Mercer is er evenwel in geslaagd om niet enkel meer het gaspedaal ingedrukt te houden en af en toe zelfs met veel bravoure af te remmen. Naast bombast weet Frog Eyes ook ruimte te laten voor … ruimte waardoor het album iets verteerbaarder wordt dan de voorgangers.

Albumopener A Flower In a Glove werd enkele maanden geleden al uitgebracht. Deze epische kraker van om en bij de 9 minuten voorspelde al heel wat goeds. Enerzijds liet de openingssequentie al duidelijk merken dat Frog Eyes haar streken nog niet verleerd had, anderzijds liet het zien dat er evolutie in de band zit. Dit wordt bevestigt in andere nummers op het album, met name het geweldige Rebel Horns en het eveneens erg opvallende Styled by Dr. Roberts. Telkens gaat het hier om langere nummers op het album, wat aantoont dat Mercer ook op dit vlak duidelijk geëvolueerd is.

Vorig jaar nog bracht Mercer met zijn soloproject Blackout Beach het album Skin of Evil uit. Een nummer als Violent Psalms zou hierop niet misstaan hebben. De schreeuwlelijk Mercer maakt hier plaats voor een delicatere versie, daarbij perfect ondersteund door de achtergrondvocalen van Megan Boddy en synths gemengd met fijngevoelige fuzz.

Frog Eyes beloont het geduld van de luisteraar, die drie jaar moest wachten op de opvolger van Tears of the Valedictorian, met een uitmuntend Paul’s Tomb: A Triumph. Mercer zal wel nooit veel aanhang vinden bij het grote publiek, maar wie graag eens muzikaal uit de band springt, zal dat met dit album zeker kunnen.
——-

Om de kosten voor een nieuwe cd te bekostigen verscheen op Gira’s Young God Records alvast I Am Not Insane, een limited edition cd met daarop een elftal nummers van de hand van Gira. Akoestische nummers die hij geschreven heeft als basis voor wat er op de nieuwe cd van de Swans zou kunnen komen. Een demo dus, en wat voor een demo …

I Am Not Insane is in feite niet meer is dan een demo-cd, maar dan wel eentje uit een aparte categorie. Het pakket bestaat uit een cd, een dvd, een door Gira handgemaakte en tot op zekere hoogte gepersonaliseerde cover en een persoonlijke bedanking van de meester hemzelve.

Het uitzonderlijke van I Am Not Insane blijft niet beperkt tot het uiterlijke, tot de verpakking. Ook muzikaal zorgt de cd voor een meer dan aangename verrassing, ondanks het feit dat het nog om heel kale nummers gaat. Het enige wat je te horen krijgt is Michael Gira en zijn akoestische gitaar. Enkel op My Lazy Clown zijn er ook nog wat vrouwelijke backing vocals.

De kwaliteit van de nummers ligt echter hoog en doet dus het beste vermoeden voor wat nog komen moet. Gira’s donkere stem weet onmiddellijk de aandacht te grijpen van de luisteraar om ze pas opnieuw los te laten na de laatste noten. Enkele uitschieters zijn alvast Inside Madeline, Eden Prison (This Way) en openingsnummer Jim. No Words/No Thoughts is in deze collectie demo’s misschien de vreemde eend in de bijt, zonder daarom een echte tegenvaller te zijn. Het is een nummer dat wellicht nog veel aan kwaliteit kan winnen wanneer Gira beroep kan doen op een volledige band.

I Am Not Insane biedt alvast een boeiend vooruitzicht op wat misschien wel een verrassend sterke (tijdelijke) terugkeer kan betekenen voor Swans.
——-

Alle gebruikelijke elementen zijn weer aanwezig. De zenuwachtig heen en weer stuiterende muziek, de pleiade aan instrumenten en de naar een collage van blog- of dagboekfragmenten ruikende songteksten. Toch betekent dat allerminst dat Los Campesinos! ter plaatse blijven trappelen. Ze hebben sinds Hold On Now Youngster duidelijk aan maturiteit gewonnen.

Los Campesinos! blijven een hoge risicofactor voor zenuwpatiënten. Toch duurt het niet lang vooraleer de luisteraar gaat beseffen dat er iets veranderd is. Openingsnummer In Medias Res toont meteen al aan dat de zeven boerkes van Wales nu ook het rempedaal gevonden hebben. Het nummer is duidelijker gestructureerden dan wat ze voorheen lieten horen.

Dat betekent echter allerminst dat ze hun roots zijn vergeten. Het twee indiepopgehalte, de C86-mixtape, waar Hold On Now Youngster, zo overduidelijk naar verwees is dan wel wat getemperd. Scheurende gitaren die op momenten in een overvolle productie worden gemengd met elk mogelijk instrument dat blijkbaar in de studio ter beschikking stond, jawel, dit zijn Los Campesinos!. Ten bewijze daarvan (Plan A), zowat het meest zenuwachtige nummer dat ze op de weerloze wereld hebben losgelaten.

Romance Is Boring biedt plaats aan een aantal juweeltjes. Straight In At 101 is het beste dat Los Campesinos! tot nog toe heeft laten horen met het typische groepsgeluid gekoppeld aan wat wellicht de twee meest opmerkelijkste lijntjes tekst van het jaar worden : I think we need more post-coital and less post-rock/Feels like the build-up takes forever but you never get me off. Aan de reeks van pareltjes mogen ook nog A Heat Rash in the Shape of the Show Me State; or, Letters from Me to Charlotte en This Is A Flag. There Is No Wind worden toegevoegd.

Los Campesinos! blijven de vaandeldragers van de recente golf aan Britse ADHD-rock met groepen als Johnny Foreigner, Dananananakroyd. Met deze Romance Is Boring bevestigen ze die positie. Los Campesinos! zijn zeker rijper geworden, maar ze hebben niet ingeboet op hun spannende aantrekkingskracht.

——-

Of Spoon met opvolger Transference deze krachttoer kan overdoen is echter maar zeer de vraag.

Niet dat Transference een draak van een album geworden is, verre van zelfs. De toegankelijkheid en consistentie van Ga Ga Ga Ga Ga is echter ver te zoeken. Spoon knoopt terug aan met meer experimentele pop- en rocksongs die wellicht iets moeilijker te slikken zijn voor het doorsneepubliek.

Britt Daniel en zijn partners in crime van Spoon maken van Transference een soort best of. De songs zijn dan wel origineel, maar er wordt doorheen het album teruggegrepen naar de verschillende invloeden die de band het laatste decenium op verschillende albums naar voor heeft laten komen. Weg dus met het meer gladde popgeluid van het vorige album.

Transference klinkt bij een eerste beluistering dan ook enigszins bevreemdend, als een mikmak van songs die gemaakt zijn volgens de inspiratie van de dag en die dan geheel willekeurig over de cd geplaatst zijn. Na meerdere luisterbeurten verdwijnt dat gevoel echter en lijkt Spoon toch een meer dan smakelijk geheel te hebben afgeleverd.

Britt Daniel en Spoon gaan op Transference weer iets meer op de experimentele toer. Foto : Noranna.

De sterkte van het album zit vooral in het eerste deel. Before Destruction zorgt meteen voor een bevreemdend begin. Is Love Forever? is muzikaal gezien wat meer straightforward, maar de tekst is dat dan weer niet. Wat moeten we in hemelsnaam maken van I grew up in a supermarket/It was there they told me/If they can’t find me they won’t leave without me.

The Mistery Zone heeft zijn naam niet gestolen met lyrics die abrupt eindigen. Who Makes Your Money baadt dan weer in een sfeertje van onderhuidse sensualiteit, ondanks de zware effecten die op de zangpartijen zijn losgelaten. Alles culmineert in Written In Reverse, een rocker waar de rauwe stem van Britt Daniel perfect de frustatie van een onbeantwoorde liefde weergeeft.

Nadien gaat het kwalitatief een beetje bergaf met Transference. I Saw The Light valt nog best te pruimen, maar dan is het wachten op Got Nuffin vooraleer er weer een aha-moment te beleven valt.
——-

Ruw is een gepaste typering voor The Racoon Wedding. Of neen, eigenlijk is het rauw. De stem van zanger Tim Ford klinkt immers alsof ze verschillende keren tegen de kaasrasp is geschuurd. Het vormt meteen ook een van de meest typerende elementen van de groep die met Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth voor een debuut zorgt dat meer dan een mond vol is.

Wanneer je Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth in zijn geheel beluistert, dan krijg je echt het gevoel alsof je te maken hebt met een album dat vanuit de buik gemaakt is. Niet alleen door de rauwe vocals, maar ook door het feit dat het album niet echt een gevoel van consistentie geeft. Je wordt geconfronteerd met een verscheidenheid aan muzikale variatie, natuurlijk wel binnen de roots rock. Als we The Racoon Wedding al ergens mee mogen vergelijken dan is het wel met een soort van Felice Brothers meets Le Switch met een artsy jasje.

Voor sommigen zal dit amateuristisch overkomen, voor anderen zal dit smullen betekenen. Dat het om een debuutalbum gaat zal wellicht ook wel iets te maken hebben met de ongepolijstheid van Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth.

Na de piano intro van The Goin’ To Hell Blues weet je meteen hoe laat het is. We hebben te maken met een rootsy rockband. Basement Or The Attic en The Paper Boy zijn twee meestappers die overlopen van de levenslust en de vrolijkheid. Die levenslust is terug te vinden in meerdere nummers op Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth. Toch kan The Racoon Wedding het tempo ook danig terugschroeven, ten bewijze daarvan het rustige Guns of Brantford.

The Racoon Wedding heeft met Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth een meer dan interessant debuut gemaakt. Het ontbreekt zeker aan de nodige consistentie om bij een groter publiek aan te slaan. Dat gebrek wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de levenslust die ze door de geluidsboxen weten te jagen en door het gevoel dat ze echt vanuit hun buikgevoel gewerkt hebben aan dit album.
——-

De nieuwste aanwinst die de nodige positieve reviews weet uit te lokken in de Engelstalige blog- en muzieksitescene is Real Estate. Het titelloze debuut van deze band uit New Jersey krijgt fors positieve kritieken op onder meer Pitchfork, Tiny Mix Tapes …

Real Estate brengt surf pop die sfeermatig eerder past bij de Californische kust dan bij hun thuisstaat. Geen surf pop zoals je dat van pakweg de Beach Boys zou verwachten, integendeel, daarvoor is hun muziek veel te relaxed. Eerder muziek dus die je zou verwachten bij een mistige ochtend.

Het is echter net daar dat bij deze groep het schoentje knelt. Wanneer je probeert om hun debuutalbum in een ruk te beluisteren, bekruipt het gevoel je dat je naar een langgerekt nummer zit te luisteren. Het ontbreekt hen met andere woorden aan de nodige variatie. Heel aantrekkelijk wanneer je op een verloren zondagochtend traag probeert wakker te worden. Op andere momenten is dat echter minder boeiend, ja zelfs enigszins slaapwekkend.

Nochtans is Beach Comber een interessante openingstrack. Het nummer klinkt onbezorgd. De combinatie van licht opzwepende bas, de hoopvol klinkende gitaar en de zang werkt perfect. Het is echter een van de weinige nummers waarin Real Estate lukt om dat gevoel naar boven te brengen.

In daaropvolgende nummers krijgt de zang een minder prominente rol in de mix. De muziek primeert dus, maar juist op dat vlak krijgen we al snel het gevoel dat we het allemaal wel al eens eerder gehoord hebben. Hier en daar is er nog wel eens een uitschieter, zoals bijvoorbeeld Suburban Beverage en Let’s Rock The Beach, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

De lo-fi pop van Real Estate sluit nauw aan bij wat Girls eerder dit jaar ook al bracht. Beide bands hebben trouwens samen getourd. Nam het debuut van Girls soms eerder grillige vormen aan, dan is dat bij Real Estate veel minder het geval. Het was echter net dat wat Album van Girls zo aangenaam maakte. Slecht is het debuutalbum van Real Estate zeker niet, maar een uitschieter is het allerminst.
——-

Zoals van Schneider te verwachten valt, staat Buddha Electrostorm vol met psychedelische lo-fi muziek. Buddha Electrostorm sluit, in Applestermen, eerder aan bij The Velocity of Sound dan bij het gepolijste laatste album New Magnetic Wonder.

Schneider laat dus merken dat hij nog steeds in staat is om moddervette psychedelische rock te maken. Fuzz, noise en nog eens fuzz. Je kan dus moeilijk zeggen dat Buddha Electrostorm een album is met fijnzinnig gecomponeerde liedjes. Wel krijg je 10 pretentieloze rocknummers die baden in een retrosfeer.

Thee American Revolution is er niet vies van om leentjebuur te spelen. Grit Magazine begint met dezelfde klassieke riff als Smoke On The Water van Deep Purple. Het enthousiasme druipt ook van dit nummer. Je merkt meteen dat hier een groep staat die zich amuseert. Op Electric Flame wordt de fuzz wat teruggedraaid en klinkt alles wat netter.

Schneider is ook niet vies van enige zelfrelativering zoals blijkt uit Haircut, nog zo’n hoogtepunt op Buddha Electrostorm. You know I got my hair cut just for you klinkt anders als dat uit de mond komt van een kalende zanger dan van een of andere hippie.

De hoogtepunten volgen elkaar op Buddha Electrostorm snel op. Na Haircut is het de beurt aan Power House, een nummer dat door de conversatie vooraan het nummer klinkt alsof het zomaar los uit de pols opgenomen is. Het moet echter zijn dat Thee American Revolution over goede polsen beschikt.

Het zou een onbegonnen taak zijn om alle toppers op Buddha Electrostorm op te sommen. Zelfs een (tekstueel) nonsensnummer als Shoeshine Blues of In Your Dreams/Japanese Clone, het nummer waarin de psychedelia het meest de bovenhand nemen, zijn gewoonweg te aanstekelijk om niet van te houden. Het album is om te likkebaarden voor liefhebbers van appetijtelijke retrorock .

Beluister : Grit Magazine
——-

De ingrediënten die Noveller gebruikt op Red Rainbows zijn redelijk eenvoudig : gitaar, effectpedalen en elektronica. Die dingen mixt ze op een subtiele manier om te komen tot een experimenteel minimalistisch geluidsdecor. Noise rock jawel, maar dan wel van het subtielere soort.

Verwacht bij Noveller geen mooie melodietjes. De gitaargeluiden worden van de eerste seconde tot de laatste door de blender gehaald. Het stevig vervormde geluid wordt gebruikt om, samen met de elektronica, mooie texturen te creëren die in verschillende laagjes bij elkaar worden gebracht. Die gelaagdheid wordt echter niet tot in het extreme doorgetrokken. Red Rainbows staat immers vol van minimalistische geluidspanorama’s.

Sarah Lipstate als lid van Parts & Labor tijdens het optreden in de Gentse Vooruit op 4 februari 2009

Rainbows laat de luisteraar meteen toe in een wijds landschap van subtiele klankkleuren. Het is een erg visueel nummer waarbij je je waant in post-apocalyptische wereld waar de natuur de vernielde industriële maatschappij tracht over te nemen. Brilliant Colors lijkt op dit thema voort te borduren met donkere en weinig optimische vooruitzichten.

St. Powers ademt een en al new age uit. Het is makkelijk om zich een of andere yogagroep voor te stellen die dit 14 minuten durende nummer gebruikt om tot de juiste medidatieve rust te komen. In Tunnels slaat de sfeer helemaal om. Blijkbaar heeft de meditatie geen goede herinneringen bovengebracht. Het nummer voelt donker en dreigend aan.

Bends, het langste nummer op de cd, is meteen het moeilijkst te verteren nummer. Bends stelt de duurzaamheid van je trommelvliezen stevig op de proef met een aan het irritante grenzende drone. Pas halfweg het nummer komt er enige variatie, echter zonder daarom het geheel veel aangenamer te maken.

Een toonbeeld van toegankelijkheid kan je Red Rainbows van Noveller zeker niet noemen : geen meebrullers, geen lieflijke luisterliedjes, wel subtiele geluidsdecors. De muziek van Sarah Lipstate is dan ook niet echt gericht op het grote publiek, wel op een publiek dat niet vies is van een experimentje.
——-

Maar goed, terug naar de essentie. Kapitan Korsakov maakt al enige tijd Gent en omstreken onveilig met hun ronduit fantastische ketelgeluid. Wie de heren al bezig heeft gezien (bijvoorbeeld op Boomtown dit jaar) en ook oor heeft voor andere zaken dan subtiele melodietjes, zat al geruime tijd te wachten op een debuutalbum van de groep. Kinky Star Records was zo goed om aan deze wensen te voldoen.

Rechttoe rechtaan, zo gaat het er op Well Hunger vanaf de eerste seconde aan toe. When We Were Hookers maakt meteen duidelijk dat Kapitan Korsakov een rockgroep is die zich geen zorgen maakt over de eventuele gehoorschade voor ‘onschuldige’ luisteraartjes en dan willen we dit nog een rustig en swingend nummer noemen.

Amper anderhalve minuut duurt Sylvie. De groovy start van het nummer zet je volledig op het verkeerde been. Het vervolg komt echter even hard aan als een mokerhamer in je edele delen. Cozy Bleeders, een van de langere nummers, is ook een van onze favorieten. Het nummer geeft ons het gevoel alsof we met een stevig stuk in onze kraag op een stevig rondtollende kermisattractie zitten. Kapitan Korsakov gunt zijn luisteraars op Well Hunger geen seconde rust of het zou moeten zijn dat je aan de eerste dertig seconden van Fugu genoeg hebt om op adem te komen.

Helemaal verrassen doet Kapitan Korsakov op het einde. Sheep Dip is een nummer dat op zich al langer duurt dan het gehele album. Van zodra we er in geslaagd zijn om dit nummer in een ruk te beluisteren zonder in ademnood te geraken, weten we het u te melden.

De kans dat Well Hunger van Kapitan Korsakov ooit een prijs zal winnen voor de mooie melodie is vrijwel nihil. Of het zou moeten zijn dat dit nu net de enige cd is die de apocalyps overleeft. Voor subtiliteit moet je bij Kapitan Korsakov niet zijn, wel voor een mooi potje teringherrie.
——-

Op Threadbare is dat optimisme al aanzienlijk getemperd. In plaats daarvan krijgen we nu een somber album. Het feit dat de broer van frontvrouw Cambria Goodwin overleed is daar niet vreemd aan.

Dat het verlies van een familielid een diepe indruk nalaat op de naaste nabestaanden kunnen we maar al te goed begrijpen. Onvermijdelijk heeft dat dan ook gevolgen voor de muziek van Port O’Brien. Over Threadbare hangt dan ook een dichte waas van droefheid. Daaruit komen een aantal delicate pareltjes uit voort, bijvoorbeeld High Without The Hope 3 en High Without The Hope 72.

Te veel droefheid kan echter ook verstikkend werken. En dat lijkt ook het geval te zijn voor Threadbare. Het merendeel van de songs lijken uit hetzelfde vaatje getapt te zijn. De beperkte variatie in het ritme en de delicaat gebrachte zang zorgen er voor dat de nummers onderling inwisselbaar klinken. Consistent is dat wel natuurlijk, zeker in vergelijking met hun vorige album waarop er meer variatie was, maar het zorgt er voor dat er bijna geen enkel nummer onmiddellijk blijft kleven.

De sterkste momenten van Threadbare situeren zich aan het begin van het album. Naast het eerder vernoemde High Without The Hope 3 valt ook My Will Is Good op. Het is een van de weinige nummers, aangedreven door de percussie en de strijkers, met een opvallend ritme. Ook Oslo Campfire blinkt om die reden uit. Voor een volgend hoogtepunt is het wachten tot de tweede helft van het album. Calm Me Down is een aangename ballad, terwijl Leap Year een vrolijk uptempo rocknummer is.

Port O’Brien slaagt er met Threadbare niet in om een even verrassend album als All We Could Do Was Sing te maken. De tristesse is net iets te overheersend om aangenaam te zijn.
——-