Als door hondsdolheid geïnfecteerd wervelde Carey Mercer door de verschillende albums die zijn groep Frog Eyes tot nog toe op de mensheid losliet.
Wildeman Mercer braakte aan een sneltreinvaart zijn teksten uit, gepaard gaande met diepe oerkreten en ondersteund door een band die al even onrespectvol haar instrumenten aanviel.
Leeftijd maakt een mens echter milder. Niet dat Frog Eyes op haar vijfde langspeler, Paul’s Tomb: A Triumph, verworden is tot een makke ballads kreunende band. Het gaat er echter veel gestructureerder aan toe. Bovendien lijkt Frog Eyes oog voor detail gekregen te hebben.
» Lees meer : Frog Eyes – Paul’s Tomb: A Triumph
Enkele weken geleden slaakten we een hoog gilletjes toen hier en daar op het grote internet de boodschap verscheen dat de Swans nieuw werk zouden uitbrengen. Jawel, de groep waar we in onze jeugdjaren veel plezier aan beleefd hadden zou uit de doden herrijzen met Michael Gira aan het roer en verschillende leden uit Swans en Angels of Light als ondersteuning.
De boertjes uit Wales blijven aan een rotvaart albums op het grote publiek loslaten. Romance Is Boring is immers al het derde album van Los Campesinos! in evenveel jaar, tenzij je natuurlijk net als de groep het eind 2008 uitgebrachte We Are Beautiful We Are Doomed beschouwt als een tussendoortje.
Met Ga Ga Ga Ga Ga wist Spoon in thuisland Amerika hun status als indie supergroep te verzilveren met een plaatsje in de top 10 van Billboard. Mooi voor een groep die in het begin van de carrière eventjes bij een major onderdak vond om even snel weer gedumpt te worden.
Ontario kan je zeker niet het centrum van de muziek noemen in Canada. Zeker niet als je dat vergelijkt met Quebec. Montréal lijkt de laatste jaren verantwoordelijk te zijn voor een ware zondvloed aan interessante bands. Toch verschuilen zich in de grootste Canadese provincie ook een aantal interessante muzikale projecten. Een zo’n ruwe diamant zijn The Racoon Wedding.
Een familiezaak. Dat is het eerste album van Thee American Revolution, Buddha Electrostorm, geworden. De groep bestaat uit Robert Schneider, de frontman van de roemruchte The Apples In Stereo en zijn schoonbroer Craig Morris. Het platenlabel waarop het album is uitgebracht, Garden Gate Records, wordt door beiden gerund samen met echtgenote/zus Marci. Om de familieband nog wat verder uit te breiden : de cover is het werk van Will Cullen Hart, medestamvader van de grote familie die 
Videokunstenaar, fotograaf, muzikant … Als er iemand het label van creatieve bezige bij verdient, dan is het wel 
Subtiel zijn is voor mietjes. Ha … zie daar de kortste en terzelfdertijd meest complete recensie die we kunnen schrijven over Well Hunger, het debuutalbum van de Gentse noisebende Kapitan Korsakov. Er zouden meer zulk een groepen moeten zijn. Het leven van recensenten zou er veel makkelijker op worden : minder nadenken over teksten, meer tijd voor hete drank en sterke vrouwen.
Vorig jaar nog konden we vol enthousiasme I woke up today meekwelen met Port O’Brien. Het zorgde er voor dat de groep een plaatsje bemachtigde in het koppeloton van de nieuwe folkgroepen. Niet dat All We Could Do Was Sing zo een vrolijk album was. De naar zilte zeelucht ruikende songs op dat album waren gedrenkt in een melancholisch maar optimistisch sfeertje.