Het album mag er zijn. Zeker voor diegenen die van de nodige rust houden en, in deze barre wintertijden, ook graag eens wegdroomt van zonniger tijden. Met Everybody Knows It’s Gonna Happen heeft The Go Find een album gemaakt dat klinkt als een rustig kabbelend bergriviertje.

Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight baadt van begin tot eind in een dromerig sfeertje. Het zachte bijna fluisterende stemgeluid van Dieter Sermeus is daar niet vreemd aan. Het dromerige effect wordt nog verhoogd door de spaarzame instrumentatie die ook oog heeft voor details. Electronica, drums en akoestische gitaren vinden elkaar in een bijna perfecte mix.

Het titelnummer is meteen een schot in de roos. Everybody Knows It’s Gonna Happen is in al zijn poriën doordrenkt van melancholie naar een onbezorgde jeugd in de jaren ’90. It’s Automatic is dan weer een catchy uptempo nummer waarvan het refrein zich zo in je hoofd nestelt.

De tegenpool van dat nummer is One Hundred Percent. In dit nummer broeit een onderhuidse spanning waarbij Sermeus en zijn “tegenspeelster” Karolien Van Ransbeeck perfect op elkaar inspelen.

Mindere nummers zijn dan weer Lottery Man en Love Will Break Us Up.

Met Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight heeft The Go Find een album uitgebracht dat zonder veel moeite kan concurreren met allerhande buitenlandse equivalenten. Het zachte karakter van het album doet ons dromen van een ontluikende lente. Eens te meer een bewijs dat we het niet altijd ver moeten gaan zoeken voor goede muziek. Het enige dat we een beetje missen op dit album is een nummer dat voor een aha-effect zorgt, een nummer (of meerdere nummers) die uit de band springen.
——-

Alle gebruikelijke elementen zijn weer aanwezig. De zenuwachtig heen en weer stuiterende muziek, de pleiade aan instrumenten en de naar een collage van blog- of dagboekfragmenten ruikende songteksten. Toch betekent dat allerminst dat Los Campesinos! ter plaatse blijven trappelen. Ze hebben sinds Hold On Now Youngster duidelijk aan maturiteit gewonnen.

Los Campesinos! blijven een hoge risicofactor voor zenuwpatiënten. Toch duurt het niet lang vooraleer de luisteraar gaat beseffen dat er iets veranderd is. Openingsnummer In Medias Res toont meteen al aan dat de zeven boerkes van Wales nu ook het rempedaal gevonden hebben. Het nummer is duidelijker gestructureerden dan wat ze voorheen lieten horen.

Dat betekent echter allerminst dat ze hun roots zijn vergeten. Het twee indiepopgehalte, de C86-mixtape, waar Hold On Now Youngster, zo overduidelijk naar verwees is dan wel wat getemperd. Scheurende gitaren die op momenten in een overvolle productie worden gemengd met elk mogelijk instrument dat blijkbaar in de studio ter beschikking stond, jawel, dit zijn Los Campesinos!. Ten bewijze daarvan (Plan A), zowat het meest zenuwachtige nummer dat ze op de weerloze wereld hebben losgelaten.

Romance Is Boring biedt plaats aan een aantal juweeltjes. Straight In At 101 is het beste dat Los Campesinos! tot nog toe heeft laten horen met het typische groepsgeluid gekoppeld aan wat wellicht de twee meest opmerkelijkste lijntjes tekst van het jaar worden : I think we need more post-coital and less post-rock/Feels like the build-up takes forever but you never get me off. Aan de reeks van pareltjes mogen ook nog A Heat Rash in the Shape of the Show Me State; or, Letters from Me to Charlotte en This Is A Flag. There Is No Wind worden toegevoegd.

Los Campesinos! blijven de vaandeldragers van de recente golf aan Britse ADHD-rock met groepen als Johnny Foreigner, Dananananakroyd. Met deze Romance Is Boring bevestigen ze die positie. Los Campesinos! zijn zeker rijper geworden, maar ze hebben niet ingeboet op hun spannende aantrekkingskracht.

——-

Net op het ogenblik dat hij met Eels zijn allernieuwste creatie End Times uitbrengt, zit ondergetekende immers middenin een relatiebreuk. Laat dat onderwerp nu net centraal staan op dit album. We kunnen dus ons dus perfect in de thematiek inleven.

Hier en daar lezen we dat Eels zijn donkerste en meest intieme album heeft gemaakt. Als je zo openlijk een album maakt over het einde van je relatie dan kan je inderdaad spreken van een persoonlijk album. Overlopen van vreugde doet End Times niet, maar om het nu meteen het meest donkere album van Eels te noemen is ook een stap te ver. Ja, veel nummers druipen van de hartenpijn, maar er is vooral een berustend man te horen en niet zozeer een depressieveling.

Nu is Everett nooit het type geweest dat je pakweg zou kunnen tegenkomen op een auditie van The Strangers. Van Beautiful Freak tot Hombre Lobo hing er steeds een zekere tristesse over zijn muziek en teksten, af en toe aangevuld met een vrolijk-sarcastische tot vrolijke noot. De man heeft dan ook niet de meest fortuinlijke levensloop achter de rug.

Op End Times zet hij die lijn consequent voort. Het titelnummer kan je inderdaad bestempelen als een van zijn donkerste nummers. Daar staat dan weer een nummer als Paradise Blues tegenover. Toegegeven, het is niet van dezelfde vrolijkheid als I Like Birds op Daisies of The Galaxy, maar erg deprimerend kan je het niet noemen.

Als je End Times al iets mag meegeven, dan is het wel dat Eels er zowat alle elementen van de relatie behandelt. Van de goede romantische momenten (The Beginning) over wanhoop (End Times) tot woede (Gone Man en Paradise Blues) tot berusting (On My Feet).

Muzikaal maakt Eels op dit album een bocht van 180 graden in vergelijking met het vorig jaar uitgebrachte Hombre Lobo. De rockende Eels has left the building. Of toch niet helemaal. End Times is eigenlijk een perfecte samenvatting van de verschillende richtingen die Everett in zijn carrière al is uitgegaan. Het is de bijna perfecte mix tussen ballads en de rocksongs zonder franjes. Net daar ligt het sterke punt van End Times. Ondanks, of net door, zijn beslommeringen weet Everett de perfecte samenvatting van zijn muzikaal zijn te maken.

End Times is een somber album maar zeker geen depressief album. Wie het wat moeilijk heeft met het feit dat Eels zich beperkt tot een onderwerp op dit album, kan dan weer zijn genoegen vinden in de muzikale diversiteit.
——-

Zo is bijvoorbeeld de ganse hype rond Vampire Weekend een tweetal jaar geleden volledig aan mij voorbijgegaan. Tijd voor een collectieve Oh gij snoodaard … Om dit jaar niet opnieuw ten schande gemaakt te worden, hebben we ons dus als de wiedeweerga Vampire Weekend’s nieuwste Contra aangeschaft.

Geen verleden hebben met de muzikale output van een groep, buiten dat het een soort Paul Simon meets wereldmuziek meets indie pop, heeft zo zijn voor- en nadelen. Je mist aanknopingspunten en vergelijkingsmogelijkheden aan de ene kant, maar aan de andere kant kan je volledig onbevangen luisteren.

Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van Contra is dat het heel entertainend klinkt. Het is een glad album, op het randje van een tikkeltje overgeproduced. Alles klinkt zo afgemeten dat het eerlijk gezegd bij momenten angstaanjagend is. Ergens zitten we met het beluisteren van het tweede album van Vampire Weekend met het gevoel dat we met plastic te maken hebben, een glad product met weinig karakter.

De zonnige ritmes op Contra zijn aanstekelijk, dat wel. Ze zetten aan tot meeneuriën en de winterse temperaturen worden gecompenseerd door de Afrikaans/Latijns-Amerikaanse warmte die de nummers uitstralen. Ondanks de gladheid weten de nummers zich wel een weg te banen naar de voor muziek openstaande onderdelen van het brein.

Desondanks weten slechts weinig nummers zich daar ook langere tijd te vestigen. Een nummer dat opvalt is het hyperkinetische California English en het daaropvolgend Taxi Cab dat baadt in de rust. Ook openingsnummer Horchata weet tot op zekere hoogte te overtuigen.

Vampire Weekend heeft met Contra zeker een leuk klinkend album gemaakt. Het is opgewekt. Het is vrolijk. Het is iets dat makkelijk in het oor ligt, maar het heeft iets vluchtigs, iets (te) vrijblijvends en als dusdanig kan het ook niet voor de volle honderd procent overtuigen.
——-

Dat om maar te zeggen dat onze kennismaking met Pink Moth een eerder teleurstellende aard heeft aangenomen. Nochtans lazen we op het wereldwijde web dat de groep zou klinken als een bastaardkind van Will Sheff/Okkervil River en Roommate. Toen we dat lazen begonnen onze oren spontaan te flapperen van blijdschap. Dat flapperen hield echter snel op toen we The Wild ook echt te horen kregen.

Nu heeft natuurlijk iedereen recht op een opinie. We kunnen heel goed de vergelijking met Roommate begrijpen, maar wat Will Sheff dan wel Okkervil River aan dat bastaardkind hebben bijgedragen blijft voor ons toch een heel grote vraag.

Laten we wel wezen. The Wild verdient het niet om geheel met de grond gelijk gemaakt te worden. Ray Cammaert en zijn Pink Moth weten op het album toch een aantal leuke songs neer te zetten. Zo is er het ronduit mooie en delicate Minnows, de ideale soundtrack bij een lange introspectieve tocht doorheen het platteland. Ook het melancholisch klinkende Carnival Girl wist onze aandacht te trekken. Tot slot is ook We Walk een juweeltje dat het moet hebben van de mooie pianomelodie en de gevoelige zang van Cammaert.

Daarmee hebben we het echter gehad. The Wild is vooral gevuld met songs die heel spaarzaam zijn ingevuld qua instrumentatie. Wanneer dat goed gebeurd lever je een verfijnd album af. Wanneer dat mislukt heb je echter een album dat heel gauw afdrijft naar de achtergrond. Vooral het begin van The Wild lijdt onder deze tweede optie. Wat volgt aan betere momenten kan het album niet meer naar de voorgrond brengen.

Pink Moth kan niet overtuigen. De schaarse ideeën op The Wild zijn van een iets te povere kwaliteit om echt te verleiden.
——-

Spencer Krug hoort echter allerminst tot het ras der gewone stervelingen. Na albums met Wolf Parade eind 2008 en Swan Lake en Sunset Rubdown in 2009, heeft hij onder zijn nieuwe nom de plume Moonface alweer een nieuw project klaar : de Dreamland EP : Marimba And Shit-Drums.

Eerlijkheidshalve dienen we te zeggen dat de officiële release van deze ep pas voorzien is voor eind januari 2010. Sinds iets meer dan een week echter kan het enige nummer dat op het album zal staan, Marimba And Shit-Drums, echter gedownload worden op de officiële website Moonface tegen een zelf te kiezen bedrag.

Experimenteren hoort bij Spencer Krug als ijshockey bij Canada : van zijn vroege dagen bij Frog Eyes over de eerste ep’s van Sunset Rubdown tot de beruchte Beast Moans van Swan Lake. Het betekent wel dat de toegankelijkheid van zijn muziek niet altijd hoge toppen scheerde. Ook met 20 minuten tokkelen op marimba’s en klotedrums zal Krug/Moonface niet onmiddellijk een gevaar vormen voor pakweg The Black Eyed Peas in de Ultratop 50.

Toch werken de marimba’s op de Dreamland EP wonderwel. Ze dragen inderdaad bij tot het scheppen van een muzikaal droomlandschap. Ze worden daarbij geholpen door de verschillende lagen zang op Marimba And Shit-Drums.

De lyrics geven een aantal dromen weer van Moonface/Krug. Ze staan dus open voor interpretatie, maar dat is dan weer niet echt verrassend voor onze favoriete Canadese indie experimentalist. Enkele van zijn dromen staan eveneens op de website van Moonface en zullen uitgebreider terug te vinden zijn bij de vinyluitgave.

De Dreamland EP van Moonface is zeker de moeite waard om te beluisteren, niet in het minst omdat je ze in principe voor 0,0 euro kan downloaden. Ondanks het experimentele karakter van het nummer blijft het beluisterbaar.
——-

Parade, het debuutalbum van de band uit Cleveland, verscheen onlangs op het roemruchte label HHBTM dat gekend staat als thuishaven voor een reeks bands uit de twee indie pop. Een platendeal die Afternoon Naps wist te versieren na een meer dan behoorlijke ep (“Sunbeamed”) en een reeks opmerkelijke optredens, onder meer op Athens PopFest.

Afternoon Naps bekijkt het leven door een zonnige bril. De 10 riedeltjes die op Parade staan getuigen stuk voor stuk van vrolijkheid en zonneschijn. Luchtigheid troef op Parade. Ook al gaan de teksten over de verschillende fases van liefde. De goede tijden, maar ook de vertwijfeling in een relatie en de soms minder prettige kantjes.

De sterkte van Afternoon Naps zit hem in de eenvoud van de nummers. Geen complexe hoogstandjes voor Dechristofaro en Hohenfeld. Een funky gitaarlijn zoals op Mittenfinger of het dynamisch orgeltje op Catholic School zijn sterk genoeg om een nummer te dragen en voor een tamelijk hoge dansbaarheidsfactor te zorgen. Het zijn maar twee voorbeelden, maar het kan doorgetrokken worden naar alle nummers op het album.

Daarnaast moet de band het ook hebben van de wisselwerking tussen Dechristofaro en Hohenfeld. Elk schrijft/zingt zijn of haar deel van de nummers. Beiden zijn op dat vlak goed aan elkaar gewaagd. Het sterke zit echter veelal in de refreinen waarin de samenzang het niveau van de nummers optilt.

Parade toont aan dat Afternoon Naps zeker het potentieel bezit om naar de top van de twee indie pop door te stoten. Ze leunen er nu al dicht bij aan.

Beach Bums

——-

Het solodebuut van James Husband is een werk van lange adem geweest. Het geheel is opgenomen over een periode van een tiental jaar. Het is dan ook niet verwonderlijk dat A Parallax I geen kopie is van het laatste werk dat Of Montreal op de mensheid heeft losgelaten. Geen losgeslagen disco, maar eerder licht psychedelische pop en rock genre A.C. Newman.

Zoals in heel wat van het werk dat door leden van Elephant 6 wordt uitgegeven is er ook een duidelijke invloed van The Beatles te horen in de muziek. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Circulatory System kiest James Husband veeleer voor de traditionelere Beatles. Geen extreem psychedelische experimenten zoals Sergeant Pepper, wel het traditionelere werk.

Hij is ook niet te beroerd om zijn invloeden kenbaar te maken. Op een bonusschijf met covers dat bij A Parallax I zit, staan naast een cover van The Beatles ook covers van Guided By Voices, Gary Numan en Neil Young.

James Huggins III ofte James Husband

Uitschieters op A Parallax I zijn vooral te vinden in de eerste helft van de cd. Take The Train! is zo Beatles als maar kan zijn, maar werkt lekker aanstekelijk. Gray Scale is een lekker gezapig nummer. Het nummer dat er het meest bovenuit steekt is echter A Grave In The Gravel. Het onderwerp mag dan al niet al te leuk zijn, het rockt wel lekker weg. Op No No Baby, tevens het langste nummer op het album, gaat James Husband even de meer psychedelische toer op, zonder zich evenwel te bezondigen aan een overdaad aan tierlantijntjes.

Al bij al is het debuut van James Husband meer dan bevredigend. Het bevat zeker geen wereldschokkende dingen, noch nummers die het diepste van je muzikale zieltje zullen raken. Het is echter uitermate geschikt als rustige achtergrond bij dagdagelijkse beslommeringen.

——-

Freelance Whales valt te categoriseren als een band met een typisch geluid voor hedendaagse indie pop. Een snuifje Sufjan Stevens, een toefje Arcade Fire, enkele gram Le Loup met, tot slot, wat Broken Social Scene om het geheel op smaak te brengen. Het moet gezegd zijn dat ze er op Weathervanes in slagen om niet te klinken als een slecht doordrukje van eerder genoemde bands, meer nog ze hebben een eigen sound.

Weathervanes kent in elk geval een zeer blitzstart. Nou ja blitz, de intro van Generator ^ First Floor neemt flink wat tijd in beslag. Eens de dromerige stem van Judah Dadone invalt weet je echter dat het wachten meer dan de moeite waard was. De intro gaf bovendien al de boodschap dat dit muziek is die uit verschillende laagjes is opgebouwd.

Ook het topnummer van dit album is aan het begin terug te vinden. Hannah heeft zoveel interessante hooks dat het onmiddellijk in je achterhoofd blijft hangen. Het is meteen ook het meest dynamische en minst dromerige nummer op het album.

Ook Location en Broken Horse klimmen duidelijk boven het niveau van de doorsnee song uit waarmee indiepopliefhebbers om de oren worden geslagen.

Natuurlijk is dromen pas echt leuk als je op geregelde tijdstippen over een ander onderwerp kan dromen : gelukzalige dromen, dromen over de toekomst, nachtmerries en zelfs hete dromen. Net daar ontbreekt het toch nog een beetje bij Freelance Whales.

Naarmate Weathervanes vordert begint het allemaal net dat tikkeltje te veel identiek te klinken. Het is natuurlijk maar een debuutalbum van een groep die nog maar een kort leven achter de rug heeft. Evolutie is dan ook niet onmogelijk, ja zelfs wenselijk.
——-

Meer nog dan op de twee vorige albums blijkt dat de groep haar naam niet gestolen heeft. Brachten I Love en Human Thing nog (Brit)pop met een randje, dan heeft Das Pop op het titelloze derde album resoluut gekozen voor zonnige en ongecompliceerde pop zonder veel franjes. Hitpotentieel ? Misschien want het soort pop dat de groep brengt is niet meer het soort pop dat in de hitparades terug te vinden is.

Als we even door het venster kijken dan zie we regendruppels en hevig heen-en-weer wiegende bomen. Jawel, het is begin november en de herfst heeft het land definitief veroverd. Sluiten we de ogen dan horen we daarentegen muziek die thuishoort tijdens een zonnige lentedag met vrolijk fluitende vogeltjes op de achtergrond. Das Pop is er alvast in geslaagd om tijdens de onzekere periode die de groep achter de rug heeft, een vrolijk klinkend album in elkaar te boksen.

Reinhard Vanbergen en Bent Van Looy op Boomtown 2006

Helemaal onbekend zijn de nummers niet. Underground en Fool for Love waren al eerder te horen en Feelgood Factors is zelfs een herneming van een van de nummers op Human Thing. Vergeef het ons als we de originele versie net dat tikkeltje beter vinden. De herneming past echter binnen de Das Pop nieuwe stijl die we nu te horen krijgen : sneller en meer rechttoe-rechtaan. Veel franje zit er dan ook niet meer aan Das Pop. Het is allemaal pop zonder meer waarop weinig aan te merken valt. Alleen ontbreekt zo nu en dan een wow-gevoel dat we wel hadden op I Love.

Slechts heel af en toe lijkt er gedurende korte tijd een wolkje voorbij de zon te drijven. Bijvoorbeeld op Girl Be A Man : Remember the good times/they ain’t coming back/Because after all, they were nothing but a pain in the neck.

Natuurlijk is het parcours dat Das Pop heeft afgelegd en de muziek die ze voor dit album brachten niet geheel onbekend in België en de onmiddellijke omgeving. Wat hoort echter de, pakweg, Deense jan met de pet als hij naar dit derde album van Das Pop zou luisteren ? Muziek die zonder pretentie alle clichés van de popmuziek op een creatieve manier bespeelt of een weinig geïnspireerde band die gemakzuchtig de reeds beproefde recepten gebruikt ? Of nog, is Das Pop niet teveel een cliché geworden ?
——-