Archief voor ‘Indie Pop’

The Go Find – Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight

18 februari 2010

The Go Find : Everybody Knows It's Gonna Happen Only Not TonightWat voor Dieter Sermeus begon als een zijproject is langzaam maar zeker uitgegroeid tot een hoofdproject met de nodige internationale weerklank. Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight is immers al de derde langspeler van The Go Find die ook over de landsgrenzen op de nodige aandacht kan rekenen.

Het album mag er zijn. Zeker voor diegenen die van de nodige rust houden en, in deze barre wintertijden, ook graag eens wegdroomt van zonniger tijden. Met Everybody Knows It’s Gonna Happen heeft The Go Find een album gemaakt dat klinkt als een rustig kabbelend bergriviertje.
» Lees meer : The Go Find – Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight

Los Campesinos! – Romance Is Boring

17 februari 2010

Los Campesinos! : Romance Is BoringDe boertjes uit Wales blijven aan een rotvaart albums op het grote publiek loslaten. Romance Is Boring is immers al het derde album van Los Campesinos! in evenveel jaar, tenzij je natuurlijk net als de groep het eind 2008 uitgebrachte We Are Beautiful We Are Doomed beschouwt als een tussendoortje.

Alle gebruikelijke elementen zijn weer aanwezig. De zenuwachtig heen en weer stuiterende muziek, de pleiade aan instrumenten en de naar een collage van blog- of dagboekfragmenten ruikende songteksten. Toch betekent dat allerminst dat Los Campesinos! ter plaatse blijven trappelen. Ze hebben sinds Hold On Now Youngster duidelijk aan maturiteit gewonnen.
» Lees meer : Los Campesinos! – Romance Is Boring

Eels – End Times

29 januari 2010

Eels : End TimesWe moeten Mark Oliver Everett van harte proficiat wensen. Waarom ? De man lijkt immers een ongelofelijk gevoel voor timing te hebben.

Net op het ogenblik dat hij met Eels zijn allernieuwste creatie End Times uitbrengt, zit ondergetekende immers middenin een relatiebreuk. Laat dat onderwerp nu net centraal staan op dit album. We kunnen dus ons dus perfect in de thematiek inleven.

Hier en daar lezen we dat Eels zijn donkerste en meest intieme album heeft gemaakt. Als je zo openlijk een album maakt over het einde van je relatie dan kan je inderdaad spreken van een persoonlijk album. Overlopen van vreugde doet End Times niet, maar om het nu meteen het meest donkere album van Eels te noemen is ook een stap te ver. Ja, veel nummers druipen van de hartenpijn, maar er is vooral een berustend man te horen en niet zozeer een depressieveling.
» Lees meer : Eels – End Times

Vampire Weekend – Contra

19 januari 2010

Vampire Weekend : ContraTrends zijn er om gevolgd te worden. Dat is een absolute voorwaarde om tot de gilde der hipsters te worden toegelaten. Met enig schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik voor die voorwaarde al meerdere keren gezakt ben op mijn toelatingsexamen tot deze gilde.

Zo is bijvoorbeeld de ganse hype rond Vampire Weekend een tweetal jaar geleden volledig aan mij voorbijgegaan. Tijd voor een collectieve Oh gij snoodaard … Om dit jaar niet opnieuw ten schande gemaakt te worden, hebben we ons dus als de wiedeweerga Vampire Weekend’s nieuwste Contra aangeschaft.

Geen verleden hebben met de muzikale output van een groep, buiten dat het een soort Paul Simon meets wereldmuziek meets indie pop, heeft zo zijn voor- en nadelen. Je mist aanknopingspunten en vergelijkingsmogelijkheden aan de ene kant, maar aan de andere kant kan je volledig onbevangen luisteren.
» Lees meer : Vampire Weekend – Contra

Pink Moth – The Wild

25 december 2009

Pink Moth : The WildSoms zijn we heel makkelijk te verleiden. Een paar flaterende woorden en kaboem … we zijn reddeloos verloren. Wie ooit verleid is geworden, en wie is dat niet, weet het : slechts zelden beland je in de zevenste hemel, meestal land je op de meest pijnlijke manier plat op de buik.

Dat om maar te zeggen dat onze kennismaking met Pink Moth een eerder teleurstellende aard heeft aangenomen. Nochtans lazen we op het wereldwijde web dat de groep zou klinken als een bastaardkind van Will Sheff/Okkervil River en Roommate. Toen we dat lazen begonnen onze oren spontaan te flapperen van blijdschap. Dat flapperen hield echter snel op toen we The Wild ook echt te horen kregen.
» Lees meer : Pink Moth – The Wild

Moonface – Dreamland EP : Marimba And Shit-Drums

24 december 2009

Moonface - Dreamland EP : Marimba And Shit-DrumsElk normaal mens zou na een jaar waarin hij 3 volledig albums bij 3 verschillende groepen heeft gemaakt de tijd rijp achten om de boog iets minder te spannen.

Spencer Krug hoort echter allerminst tot het ras der gewone stervelingen. Na albums met Wolf Parade eind 2008 en Swan Lake en Sunset Rubdown in 2009, heeft hij onder zijn nieuwe nom de plume Moonface alweer een nieuw project klaar : de Dreamland EP : Marimba And Shit-Drums.

Eerlijkheidshalve dienen we te zeggen dat de officiële release van deze ep pas voorzien is voor eind januari 2010. Sinds iets meer dan een week echter kan het enige nummer dat op het album zal staan, Marimba And Shit-Drums, echter gedownload worden op de officiële website Moonface tegen een zelf te kiezen bedrag.
» Lees meer : Moonface – Dreamland EP : Marimba And Shit-Drums

Afternoon Naps – Parade

27 november 2009

Afternoon Naps : ParadeAfternoon Naps. Het is inderdaad niet meteen de meest opwindende naam die je kan kiezen voor je band en, toegegeven, de muziek van de band is allerminst van het soort dat je wild zal doen headbangen. Het duo Tom Dechristofaro en Leia Hohenfeld maakt dan ook vooral makkelijk te kauwen bubblegumpop. Invloeden variëren van zonnige 60′s pop tot lichte discopop en rammelende indie pop. Heeft u het sleutelwoord in deze laatste zin al gevonden ?

Parade, het debuutalbum van de band uit Cleveland, verscheen onlangs op het roemruchte label HHBTM dat gekend staat als thuishaven voor een reeks bands uit de twee indie pop. Een platendeal die Afternoon Naps wist te versieren na een meer dan behoorlijke ep (“Sunbeamed”) en een reeks opmerkelijke optredens, onder meer op Athens PopFest.
» Lees meer : Afternoon Naps – Parade

James Husband – A Parallax I

19 november 2009

James Husband : A Parallax IOnbekend betekent niet noodzakelijk dat men onbemind is. James Huggins III, aka James Husband, maakt al enige jaren deel uit van het beruchte collectief Elephant 6. Zelf stond hij aan de wieg van Great Lakes, maar hij droeg ook bij aan groepen als Essex Green en Ladybug Transistor. Het meest bekendheid heeft hij verworven als lid van het zootje ongeregeld dat geleid wordt door Kevin Barnes, Of Montreal.

Het solodebuut van James Husband is een werk van lange adem geweest. Het geheel is opgenomen over een periode van een tiental jaar. Het is dan ook niet verwonderlijk dat A Parallax I geen kopie is van het laatste werk dat Of Montreal op de mensheid heeft losgelaten. Geen losgeslagen disco, maar eerder licht psychedelische pop en rock genre A.C. Newman.
» Lees meer : James Husband – A Parallax I

Freelance Whales – Weathervanes

15 november 2009

Freelance Whales : WeathervanesNauwelijks een jaar oud en een cd ver is Freelance Whales op weg om een hype te worden in interwebland. Of de band uit Brooklyn daarmee blij moet zijn, is natuurlijk een andere zaak.
Het verleden heeft meer dan eens aangetoond, denk maar aan bijvoorbeeld Tapes ‘n Tapes, dat hypes vaak maar een kort leven beschoren zijn qua populariteit en verkoopscijfers.

Freelance Whales valt te categoriseren als een band met een typisch geluid voor hedendaagse indie pop. Een snuifje Sufjan Stevens, een toefje Arcade Fire, enkele gram Le Loup met, tot slot, wat Broken Social Scene om het geheel op smaak te brengen. Het moet gezegd zijn dat ze er op Weathervanes in slagen om niet te klinken als een slecht doordrukje van eerder genoemde bands, meer nog ze hebben een eigen sound.

» Lees meer : Freelance Whales – Weathervanes

Das Pop – Das Pop

5 november 2009

Das Pop : Das PopHet heeft heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer Das Pop er in geslaagd is om een opvolger voor Human Thing op het publiek los te laten. Na een pakweg zes jaar durende lijdensweg is ie er dan, een titelloos schijfje met 13 pretentieloze popnummers.

Meer nog dan op de twee vorige albums blijkt dat de groep haar naam niet gestolen heeft. Brachten I Love en Human Thing nog (Brit)pop met een randje, dan heeft Das Pop op het titelloze derde album resoluut gekozen voor zonnige en ongecompliceerde pop zonder veel franjes. Hitpotentieel ? Misschien want het soort pop dat de groep brengt is niet meer het soort pop dat in de hitparades terug te vinden is.
» Lees meer : Das Pop – Das Pop