Heel vleiend is dat niet, maar het is dan ook niet makkelijk om heel vleiend te zijn over Heart Of My Own. Hoe hard we ook geprobeerd hebben, Basia Bulat slaagt er maar niet in om te overtuigen. Let wel, het is zeker geen slecht album, maar we kunnen ons niet van het gevoel ontdoen dat er iets ontbreekt.

Nu gaan we zeker niet beweren dat Bulat met Heart Of My Own de bal volledig mis slaat. Voor het merendeel bestaat dit album uit nummers die gekenmerkt worden door een weelderige instrumentatie. Stuk voor stuk zijn het nummers die makkelijk en leuk in het oor liggen. Waar Bulat wel de mist in gaat is het feit dat ze een hele boel nummers heeft die er niet in slagen om ook blijvend een indruk te maken.

Heart Of My Own neemt met Go On een veelbelovende start. Een nummer dat gedreven wordt door een opzwepende drum en met subtiele likjes banjo en strijkers. Ook het daaropvolgende Run is een voltreffer met het vrolijke refrein dat in contrast staat tot de problematische liefde die centraal staat. Ook titelnummer Heart of My Own drijft op een fraaie melodie.

Er zitten echter ook te veel dode momenten in Heart Of My Own. Basia Bulat verliest zich zo nu en dan in de weelderigheid die ze in haar nummers heeft willen steken. Het beste voorbeeld daarvan is wellicht Gold Rush dat net dat tikkeltje over de limiet is met te veel tierlantijntjes.

Het tweede album op de markt brengen is altijd een uitdaging. Het verlangen om het succes van het debuut te evenaren of zelfs te overtreffen, heeft al menig artiest doen falen. We moeten toegeven dat er veel artiesten zijn die het veel slechter dan Bulat deden op hun nummer twee. Het lijkt er op Heart Of My Own op dat ze de balans nog niet helemaal gevonden heeft.
——-

Die trend lijkt zich dichterbij ook door te zetten. In Groot-Brittanië zijn er de laatste jaren een aantal interessante folkgroepen opgestaan zoals Noah And The Whale, Laura Marling … Mumford & Sons is nog zo’n groep die op grote interesse kan rekenen.

Bij de eerste tonen van Sigh No More lijkt het er sterk op dat Mumford & Sons een Britse variant zijn op Fleet Foxes. De meerstemmige zang heeft veel weg van menig liedje van de Amerikaanse band. Die verwachtingen weet de band echter in de daaropvolgende songs in de kiem te smoren.

Mumford & Sons staat duidelijk voor een krachtigere versie van de folk die de Foxes brengen. De band straalt veel meer energie uit. Met Marcus Mumford beschikken ze ook over een zanger met stembanden die doordrenkt lijken te zijn met whisky en rook. Een rauwe maar aangename stem.

Sigh No More bespreken zonder de banjo’s aan te halen is onmogelijk. Dit instrument speelt een essentiële rol in de aantrekkingskracht die de band heeft. Het draagt enorm bij aan het gevoel van authenticiteit dat Mumford & Sons uitstraalt.

De hoogtepunten op het album zijn talrijk. Winter Winds, hoewel het bij de eerste noten klinkt als een variatie op een gekend thema, zet onmiddellijk aan tot het meezingen van het refrein. Little Lion Man heeft zoveel aangename hooks dat het je onmiddellijk naar de keel grijpt. Het absolute hoogtepunt is echter de wervelwind die Dust Bowl Dance is. De enorme kracht die zich langzaam culmineert naar een climax blaast je als luisteraar gewoonweg van je sokken.

Mumford & Sons zijn er met Sigh No More in geslaagd om een album af te leveren zonder noemenswaardige dieptepunten. Gedurende 12 nummers weten ze de aandacht vast te houden en staan ze garant voor aantrekkelijke melodieën die blijven hangen.

——-

Samen met zijn vriend Robert “Chicken” Burke vormt Simone Felice nu het nieuwe indie folk combo The Duke & The King. Het contrast met The Felice Brothers kan bijna niet groter zijn. Terwijl je de Brothers zo ziet spelen in een Amerikaanse bar met luidruchtige en stomdronken truckers, horen The Duke & The King eerder thuis als straatmuzikanten die voor hun verleden gevlucht zijn naar een of ander halfverlaten slaapstadje.

Nothing Gold Can Stay bulkt inderdaad van sterke melancholische gevoelens. De muziek en de teksten geven van bij de eerste luisterbeurt meteen het gevoel dat de band en de personages een groot verlies te verwerken hebben. Dat Simone Felice in de aanloop naar dit album inderdaad een zwaar verlies te verwerken kreeg, het miskraam van zijn vriendin, is daar zeker niet vreemd aan. We kunnen er alleen maar naar raden, maar nummer als Lose My Self of I’ve Been Bad, beiden nauwelijks een tekstregel lang, lijken het meest naar deze gebeurtenis te refereren.

Net zoals If You Ever Get Famous klinkt als een soort afscheidsrede aan zijn broers : If you ever get famous, don’t forget about me, hope it’s everything that you thought it would be. Union Street mijmert dan weer over de jeugdjaren die beleefd werden in het New York van de jaren ’80.

Nothing Gold Can Stay is echter allerminst een zwartgallig album geworden. Hoewel de melancholie zwaar overheerst, laten de teksten en de 70′s folk waarin ze leven nog steeds een sprankeltje hoop. Hoop op beterschap, hoop dat alles toch nog ten goede evolueert. De gestaag opgebouwde nummers zijn immers gedrenkt in een warm klinkend geluid.

The Duke & The King zijn zeker een geheel ander kopje thee dan The Felice Brothers, maar wel eentje dat best te smaken valt.
——-

Is de titel korter geworden, dan is het aantal bandleden in vergelijking met de vorige keer toegenomen : van een soloalbum naar een echt groepsalbum. Een evolutie die resulteert in een warmer geluid.

Met Family zet Le Loup een enorme stap voorwaarts. De muziek steunt vanaf dit ogenblik op meer dan een banjo, een synthesizer en computereffecten. Er zijn echte instrumenten te horen naast de banjo : percussie, elektrische gitaar … Een andere meer dan welkome nieuwigheid is de koorzang.

Sam Simkoff tijdens het optreden van Le Loup in Trix op 6/11/2008

Dat wil echter allerminst zeggen dat Le Loup de truukjes van vroeger is vergeten. Meerlagige muziek, overdubs, loops, reverb … ze zijn nog steeds aanwezig. Het zorgt ervoor dat Le Loup klinkt als een toegankelijkere versie van hypegroep Animal Collective.

Let wel, de dag dat Le Loup op veel airplay mag rekenen of een plaatsje in de top 10 van een hitparade, ligt nog ver in de toekomst. De muziek die Le Loup brengt vraagt nog altijd redelijk wat luisterbeurten vooraleer de schoonheid ervan aan de oppervlakte komt. Niet iedereen zal trouwens vallen voor de bijwijlen pastorale zang van Simkoff.

Uitschieters op Family zijn zeker het alomgeprezen Beach House, Morning Song en Sherpa. Beach House combineert op een sublieme manier bas, percussie en een monotone beat. Daarboven zweeft Simkoff’s stem lost in static in the snow.

Morning Song is een nummer waarin Le Loup teruggrijpt naar het geluid van The Throne of the Third Heaven … met als extraatje de mooie samenzang. Sherpa is dan weer doordrenkt van het gevoel dat Le Loup een grote, blije familie is die zich uitleeft in het maken van al even blije muziek.

——-

Nadat Alex Brown Church, de man achter de artiestennaam Sea Wolf, in de herfst van 2007 zijn debuut Leaves in The River op de wereld losliet, doet hij nu met zijn opvolger White Water, White Bloom net hetzelfde.

De minimalistische kamermuziek van Leaves In The River paste perfect bij het herfstige weer. Heerlijk sombere muziek die zo beluisterd kon worden terwijl je een boek zat te lezen naast een knisperend haardvuur. De stem van Church versterkte dat herfstgevoel. Ook White Water, White Bloom is zo’n herfstig werkstuk. Dat wil allerminst zeggen dat Sea Wolf de laatste twee jaar ter plaatse is blijven trappelen.

Zo is Sea Wolf van een louter soloproject van Alex Brown Church geëvolueerd naar een band. Niet dat Church de touwtjes niet meer in handen heeft, maar uit zijn tournee na Leaves heeft hij een aantal min of meer vaste bandleden overgehouden. Het zorgt er voor dat White Water, White Bloom meer klinkt als een band die aan het spelen is. Het geluid is voller, diverser. Het zorgt wel voor minder intimiteit dan 2 jaar geleden. Bijwijlen heeft de nieuwe cd zelfs een stevigere rocksound. Dat is bijvoorbeeld het geval bij O Maria!

Elk voordeel heeft echter onmisbaar zijn nadeel zegt het cliché. Het intimistische van Leaves in The River was zonder twijfel een van de sterke punten. Dat gaat nu enigszins verloren. Het bandgeluid dat ervoor in de plaats gekomen is, zorgt ervoor dat Sea Wolf deels verdwijnt in de grote middenmoot die er bestaat in de indie folk. White Water, White Bloom moet het dan ook hebben van een aantal aangename uitschieters. Dat is onder meer het geval voor opener Wicked Blood, O Maria!, Orion & Dog en vintage Sea Wolf The Orchard.

Sea Wolf heeft natuurlijk het nadeel dat hij speelt in een genre waar de concurrentie niet te duchten valt. We noemen maar los uit de vuist weg Conor Oberst/Bright Eyes, M.Ward en andere Monsters of Folk. Originele en opvallende muziek brengen is een bijna onmogelijke opdracht. Toch brengt Sea Wolf met White Water, White Bloom een meer dan verdienstelijk werk uit dat niet misstaat in een herfstelijke luisterbeurt.

———-