Mogen we ons om te beginnen duizendmaal excuseren bij de diehard fans van Basia Bulat. Het zit zo. Bij het beluisteren van Heart Of My Own zitten we constant met onze gedachten bij Dolly Parton. We hebben het dan niet over de fysieke verschijning van deze rondborstige Amerikaanse countrydiva die in ons hoofd rondspookt, wel het stemgeluid. Op een of andere wijze zitten we met het gevoel dat we de ganse tijd naar haar zitten luisteren (minus het nasale geluid dan wel).
Heel vleiend is dat niet, maar het is dan ook niet makkelijk om heel vleiend te zijn over Heart Of My Own. Hoe hard we ook geprobeerd hebben, Basia Bulat slaagt er maar niet in om te overtuigen. Let wel, het is zeker geen slecht album, maar we kunnen ons niet van het gevoel ontdoen dat er iets ontbreekt.
» Lees meer : Basia Bulat – Heart Of My Own
Het lijkt er op dat folk de laatste jaren steeds meer aan geloofwaardigheid aan het winnen is. We hebben het dan over de folk-rock die invloeden draagt van iconen uit de jaren ’70 als Stills, Nash & Crosby. Vorig jaar al wist de Fleet Foxes aan de andere kant van de Atlantische Oceaan (en later ook aan deze zijde van het grote water) een doorbraak te forceren.
Terwijl hij met zijn broers in 
We kunnen Sam Simkoff alleen maar dankbaar zijn voor het feit dat hij het tweede album van Le Loup een eenvoudige titel heeft meegegeven, Family. Een heuse vooruitgang in vergelijking met het The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly van zijn debuut.
Er zijn zo van die zaken die op onmiskenbare wijze met elkaar verbonden zijn. Zo denkt iedereen bij het horen van Gaston nog sporadisch aan Leo en begint iedereen bij het horen van de naam Michael Jackson spontaan te moonwalken. Als we herfst zeggen, zegt u spontaan …