Het album mag er zijn. Zeker voor diegenen die van de nodige rust houden en, in deze barre wintertijden, ook graag eens wegdroomt van zonniger tijden. Met Everybody Knows It’s Gonna Happen heeft The Go Find een album gemaakt dat klinkt als een rustig kabbelend bergriviertje.

Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight baadt van begin tot eind in een dromerig sfeertje. Het zachte bijna fluisterende stemgeluid van Dieter Sermeus is daar niet vreemd aan. Het dromerige effect wordt nog verhoogd door de spaarzame instrumentatie die ook oog heeft voor details. Electronica, drums en akoestische gitaren vinden elkaar in een bijna perfecte mix.

Het titelnummer is meteen een schot in de roos. Everybody Knows It’s Gonna Happen is in al zijn poriën doordrenkt van melancholie naar een onbezorgde jeugd in de jaren ’90. It’s Automatic is dan weer een catchy uptempo nummer waarvan het refrein zich zo in je hoofd nestelt.

De tegenpool van dat nummer is One Hundred Percent. In dit nummer broeit een onderhuidse spanning waarbij Sermeus en zijn “tegenspeelster” Karolien Van Ransbeeck perfect op elkaar inspelen.

Mindere nummers zijn dan weer Lottery Man en Love Will Break Us Up.

Met Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight heeft The Go Find een album uitgebracht dat zonder veel moeite kan concurreren met allerhande buitenlandse equivalenten. Het zachte karakter van het album doet ons dromen van een ontluikende lente. Eens te meer een bewijs dat we het niet altijd ver moeten gaan zoeken voor goede muziek. Het enige dat we een beetje missen op dit album is een nummer dat voor een aha-effect zorgt, een nummer (of meerdere nummers) die uit de band springen.
——-

Hilfe kommt is een muzikaal zeer rijk album zonder dat het vervalt in het toevoegen van allerlei nodeloze tierlantijntjes en laagjes. Integendeel zelfs, Dez Mona weet met een zeer minimalistisch geluid onder de huid te kruipen van de luisteraar. De juiste noot op het juiste moment, het juiste stemgeluid op het juiste moment. Alles klopt aan Hilfe kommt.

Beyond Redemption, het openingsnummer van het album, weet de luisteraar al meteen mee te trekken in de duistere wereld die Dez Mona heet. Een wereld die een echte film noir sfeer uitademt. Het jazzy sfeertje van het nummer contrasteert met de weinig hoopgevende stem van en tekst die Frateur debiteert. Het hele album ademt trouwens een ondefinieerbare en onheilspellende sfeer uit.

Get Out Of Here profileert zich als het topnummer van Hilfe kommt. Zowel de muziek als de vol pathos zingende Frateur weten hier de wanhoop tot een hoogtepunt te drijven. Het nummer mag wellicht prat gaan op de rijkste orchestratie van het album. Het daaropvolgende In The Yard is dan weer absoluut minimalistisch met hoofdzakelijk de bas en de droeve stem van Frateur.

Dat het niet al kommer en kwel is bewijst Distinguished Ways met het, naar de normen van Dez Mona in elk geval, opgewekt ritme van de blazers en het Hammondorgel. Jack’s Hat verdient zeker ook een vermelding : een nummer dat opvalt door de demonische stem van Frateur, het drumritme en het lekker spooky klinkende orgel.

Dez Mona heeft met Hilfe kommt een van de Belgische topalbums gemaakt dit jaar. Een album dat weet te beklijven van de eerste seconde tot de laatste seconde. Ze zullen er het Sportpaleis wellicht geen opeenvolgende avonden mee vullen, maar voor de muziekliefhebbers is dit een plaat om de vingers bij af te likken.
——-

Maar goed, terug naar de essentie. Kapitan Korsakov maakt al enige tijd Gent en omstreken onveilig met hun ronduit fantastische ketelgeluid. Wie de heren al bezig heeft gezien (bijvoorbeeld op Boomtown dit jaar) en ook oor heeft voor andere zaken dan subtiele melodietjes, zat al geruime tijd te wachten op een debuutalbum van de groep. Kinky Star Records was zo goed om aan deze wensen te voldoen.

Rechttoe rechtaan, zo gaat het er op Well Hunger vanaf de eerste seconde aan toe. When We Were Hookers maakt meteen duidelijk dat Kapitan Korsakov een rockgroep is die zich geen zorgen maakt over de eventuele gehoorschade voor ‘onschuldige’ luisteraartjes en dan willen we dit nog een rustig en swingend nummer noemen.

Amper anderhalve minuut duurt Sylvie. De groovy start van het nummer zet je volledig op het verkeerde been. Het vervolg komt echter even hard aan als een mokerhamer in je edele delen. Cozy Bleeders, een van de langere nummers, is ook een van onze favorieten. Het nummer geeft ons het gevoel alsof we met een stevig stuk in onze kraag op een stevig rondtollende kermisattractie zitten. Kapitan Korsakov gunt zijn luisteraars op Well Hunger geen seconde rust of het zou moeten zijn dat je aan de eerste dertig seconden van Fugu genoeg hebt om op adem te komen.

Helemaal verrassen doet Kapitan Korsakov op het einde. Sheep Dip is een nummer dat op zich al langer duurt dan het gehele album. Van zodra we er in geslaagd zijn om dit nummer in een ruk te beluisteren zonder in ademnood te geraken, weten we het u te melden.

De kans dat Well Hunger van Kapitan Korsakov ooit een prijs zal winnen voor de mooie melodie is vrijwel nihil. Of het zou moeten zijn dat dit nu net de enige cd is die de apocalyps overleeft. Voor subtiliteit moet je bij Kapitan Korsakov niet zijn, wel voor een mooi potje teringherrie.
——-

Meer nog dan op de twee vorige albums blijkt dat de groep haar naam niet gestolen heeft. Brachten I Love en Human Thing nog (Brit)pop met een randje, dan heeft Das Pop op het titelloze derde album resoluut gekozen voor zonnige en ongecompliceerde pop zonder veel franjes. Hitpotentieel ? Misschien want het soort pop dat de groep brengt is niet meer het soort pop dat in de hitparades terug te vinden is.

Als we even door het venster kijken dan zie we regendruppels en hevig heen-en-weer wiegende bomen. Jawel, het is begin november en de herfst heeft het land definitief veroverd. Sluiten we de ogen dan horen we daarentegen muziek die thuishoort tijdens een zonnige lentedag met vrolijk fluitende vogeltjes op de achtergrond. Das Pop is er alvast in geslaagd om tijdens de onzekere periode die de groep achter de rug heeft, een vrolijk klinkend album in elkaar te boksen.

Reinhard Vanbergen en Bent Van Looy op Boomtown 2006

Helemaal onbekend zijn de nummers niet. Underground en Fool for Love waren al eerder te horen en Feelgood Factors is zelfs een herneming van een van de nummers op Human Thing. Vergeef het ons als we de originele versie net dat tikkeltje beter vinden. De herneming past echter binnen de Das Pop nieuwe stijl die we nu te horen krijgen : sneller en meer rechttoe-rechtaan. Veel franje zit er dan ook niet meer aan Das Pop. Het is allemaal pop zonder meer waarop weinig aan te merken valt. Alleen ontbreekt zo nu en dan een wow-gevoel dat we wel hadden op I Love.

Slechts heel af en toe lijkt er gedurende korte tijd een wolkje voorbij de zon te drijven. Bijvoorbeeld op Girl Be A Man : Remember the good times/they ain’t coming back/Because after all, they were nothing but a pain in the neck.

Natuurlijk is het parcours dat Das Pop heeft afgelegd en de muziek die ze voor dit album brachten niet geheel onbekend in België en de onmiddellijke omgeving. Wat hoort echter de, pakweg, Deense jan met de pet als hij naar dit derde album van Das Pop zou luisteren ? Muziek die zonder pretentie alle clichés van de popmuziek op een creatieve manier bespeelt of een weinig geïnspireerde band die gemakzuchtig de reeds beproefde recepten gebruikt ? Of nog, is Das Pop niet teveel een cliché geworden ?
——-

Je zou kunnen denken dat iedereen na al die jaren er over heen is dat Sukilove geen lieflijke Americana songs brengt zoals dat op Talking in the Dark en het titelloze debuutalbum het geval was. Maar neen dus, her en der vallen over de nieuwste worp van Pascal Deweze en co. referenties te lezen over het verlezen. Face it, Sukilove is met recht en rede een avontuurlijke rockgroep geworden.

Easy listening is iets dat je Sukilove niet kan verwijten. Was You Kill Me nog een redelijk straight forward album, dan was dat voor Good Is In Your Bones al veel minder. Sinds dat laatste album wordt het werk van de groep meer en meer gekenmerkt door een spookachtige sfeer. Op Static Moves is dat al niet anders.

Sukilove begint op Static Moves nochtans rustig. New Beginning en ook eerste single Choose Yr Gods zijn beiden de meest radiofähige nummers die nauwelijks de weirdness van de andere tracks weergeven. Het is dan ook op het eerste gezicht misschien niet de meest logische keuze om New Beginning het feest te starten, maar we begrijpen de symboliek. Deweze’s blijdschap omwille van zijn eerste cd in eigen studio zal er wel iets mee te maken hebben.

Het huiveringwekkende sfeertje neemt vanaf 4 AM helemaal de bovenhand. Rebel doet zijn naam alle eer aan met een afwisseling van sferen en het afwisselend versnellen en vertragen van het tempo. Na deze twee nummers wordt met Sugareyes even gas terug genomen om dan te belanden in wat wellicht het meest bevreemdende nummer ooit van Sukilove is. Teeth Fitness laat de luisteraar gedurende een tweetal minuten genieten van iets dat klinkt als een mix van white noise en stromend water over keien. Wat het is lijkt me eerder een goede inzending voor een kwisvraag op Q-Music.

Het sterkste moment in de cd vinden we in de middensectie. Daar vinden we onder meer de reeds eerder genoemde single Choose Yr Gods en het sterkste nummer op de cd, Fear. Opnieuw krijgen we een huiveringwekkende sfeer die langzaam in een grimmige stemming waarin een bijna manische Pascal Deweze ons een hoopvolle boodschap meegeeft : we’re all just meat waiting to die.

Ook de tweede helft van het album weet te boeien. Uitschieter daarin is zeker Memory As A Skull dat een perfecte referentie is voor de ganse sfeer op het album. Contemplaying en Leave Me Alone zijn dan weer twee relatief rustige nummers in het verlengde van New Beginning en Choose Yr Gods.

Je moet het Pascal Deweze en co. meegeven. Het is nog een van de weinige Belgische groepen die het aandurft om buiten de platgetreden paadjes te wandelen. Alleen al daarvoor verdient Static Moves een plaatsje in ieders cd-rek.

——-