Het meest in het oog springend is wellicht zijn productiewerk voor de allernieuwste cd van de langvergeten psychedelische rocker Roky Erickson. Met True Love Cast Out All Evil geeft Sheff de voor de muziek verloren gewaande legende uit Austin opnieuw een stem en vooruitzichten in het leven.

Van de psychologische rock, waarvan Erickson met zijn band The 13th Floor Elevators mee aan de basis lag, of de horrorrock die hij nadien bracht, is op True Love Cast Out All Evil nog weinig te merken. Het album laat ons eerder een devote naar de Americana neigende zanger horen. Het vertelt het verhaal van een zanger die verschillende malen de trip van hemel naar hel heeft gemaakt.

Nieuw en oud werden door Sheff met elkaar vermengd. Oude originele opnamen zoals Devotionale Number One en God Is Everywhere zitten als emballage rond de nieuwe opnames. Daarnaast werden ook de white noise van luidspelende tv’s (typerend voor een levensfase van Erickson) en een oude opname van een gitaarpartij van de man vermengd in een aantal nummers.

Uit het zestigtal nummers die Sheff kreeg om uit te selecteren, heeft hij een keuze gemaakt die perfect de weinig benijdenswaardige levensloop van Roky Erickson illustreert. Van berustend in het noodlot (Goodbye Sweet Dreams) over wanhopig (Please Judge) en melancholisch (Bring Back The Past) tot woedend (John Lawman). Ondanks deze totaal verschillende emoties en gevoelens vormt dit album toch een sterk geheel waarbij alle elementen elkaar perfect aanvullen.

True Love Cast Out All Evil is een mooi testament van een zanger die zonder al de problemen die hij doorgemaakt heeft, misschien wel een belangrijkere rol in de muziekgeschiedenis zou gehad hebben. Het vormt misschien ook de aanzet tot een nieuwe start, hoewel de vraag zich stelt in welke mate Roky Erickson daar nog toe in staat is. True Love Cast Out All Evil heeft tot slot ook het potentieel om Will Sheff en Okkervil River het verdiende plaatsje te geven bij de prominentere bands.
——-

Ruw is een gepaste typering voor The Racoon Wedding. Of neen, eigenlijk is het rauw. De stem van zanger Tim Ford klinkt immers alsof ze verschillende keren tegen de kaasrasp is geschuurd. Het vormt meteen ook een van de meest typerende elementen van de groep die met Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth voor een debuut zorgt dat meer dan een mond vol is.

Wanneer je Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth in zijn geheel beluistert, dan krijg je echt het gevoel alsof je te maken hebt met een album dat vanuit de buik gemaakt is. Niet alleen door de rauwe vocals, maar ook door het feit dat het album niet echt een gevoel van consistentie geeft. Je wordt geconfronteerd met een verscheidenheid aan muzikale variatie, natuurlijk wel binnen de roots rock. Als we The Racoon Wedding al ergens mee mogen vergelijken dan is het wel met een soort van Felice Brothers meets Le Switch met een artsy jasje.

Voor sommigen zal dit amateuristisch overkomen, voor anderen zal dit smullen betekenen. Dat het om een debuutalbum gaat zal wellicht ook wel iets te maken hebben met de ongepolijstheid van Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth.

Na de piano intro van The Goin’ To Hell Blues weet je meteen hoe laat het is. We hebben te maken met een rootsy rockband. Basement Or The Attic en The Paper Boy zijn twee meestappers die overlopen van de levenslust en de vrolijkheid. Die levenslust is terug te vinden in meerdere nummers op Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth. Toch kan The Racoon Wedding het tempo ook danig terugschroeven, ten bewijze daarvan het rustige Guns of Brantford.

The Racoon Wedding heeft met Gather Gather Bones Rattle Rattle Truth een meer dan interessant debuut gemaakt. Het ontbreekt zeker aan de nodige consistentie om bij een groter publiek aan te slaan. Dat gebrek wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de levenslust die ze door de geluidsboxen weten te jagen en door het gevoel dat ze echt vanuit hun buikgevoel gewerkt hebben aan dit album.
——-

Die trend lijkt zich dichterbij ook door te zetten. In Groot-Brittanië zijn er de laatste jaren een aantal interessante folkgroepen opgestaan zoals Noah And The Whale, Laura Marling … Mumford & Sons is nog zo’n groep die op grote interesse kan rekenen.

Bij de eerste tonen van Sigh No More lijkt het er sterk op dat Mumford & Sons een Britse variant zijn op Fleet Foxes. De meerstemmige zang heeft veel weg van menig liedje van de Amerikaanse band. Die verwachtingen weet de band echter in de daaropvolgende songs in de kiem te smoren.

Mumford & Sons staat duidelijk voor een krachtigere versie van de folk die de Foxes brengen. De band straalt veel meer energie uit. Met Marcus Mumford beschikken ze ook over een zanger met stembanden die doordrenkt lijken te zijn met whisky en rook. Een rauwe maar aangename stem.

Sigh No More bespreken zonder de banjo’s aan te halen is onmogelijk. Dit instrument speelt een essentiële rol in de aantrekkingskracht die de band heeft. Het draagt enorm bij aan het gevoel van authenticiteit dat Mumford & Sons uitstraalt.

De hoogtepunten op het album zijn talrijk. Winter Winds, hoewel het bij de eerste noten klinkt als een variatie op een gekend thema, zet onmiddellijk aan tot het meezingen van het refrein. Little Lion Man heeft zoveel aangename hooks dat het je onmiddellijk naar de keel grijpt. Het absolute hoogtepunt is echter de wervelwind die Dust Bowl Dance is. De enorme kracht die zich langzaam culmineert naar een climax blaast je als luisteraar gewoonweg van je sokken.

Mumford & Sons zijn er met Sigh No More in geslaagd om een album af te leveren zonder noemenswaardige dieptepunten. Gedurende 12 nummers weten ze de aandacht vast te houden en staan ze garant voor aantrekkelijke melodieën die blijven hangen.

——-

Van een groep die in Saint Stephen’s End Edith Cavell bezingt hadden we dat wel verwacht. Het doet echter niks af aan de kwaliteit van de mix van Americana en roots rock die de groep brengt.

Mix Tape werd, naast via hun website, onder meer op die tournee verkocht. Wie vreest te maken te hebben met wat restantjes die gauw op een cd gebrand werden om de fans nog snel wat extra duiten afhandig te maken, zit er naast. Onder de 9 nummers zitten best wel een aantal pareltjes.

Bij The Felice Brothers overvalt ons steeds het gevoel dat we zitten in een krakkemikkige kroeg in een godvergeten gat op het Amerikaanse platteland. Een rokerige bar vol met afgeleefd uitziende mannen en vrouwen die teren op hun al dan niet glorierijke verleden als cheerleader of sterspeler van het plaatselijke American Footballteam. Op Mix Tape is dat niet anders.

Met Forever Green en Ahab zetten Mix Tape op een rustige manier in. Beide nummers zijn ballads die passend zouden zijn voor het einde van een baravond. Vooral in het tweede nummer, met de rokerige stem van Christmas en zijn krakende jodel, komt dat gevoel sterk tot uiting. White Limo schakelt meteen enkele versnelling hoger met een meer uptempo en rockende sound. De energie spat langs alle kanten van het nummer, van het fantastische orgel tot de bijwijlen jankende gitaar.

Let Me Come Home is een van de minder geïnspireerde nummers op Mix Tape. The Felice Brothers herpakken zich echter grandioos met The Captain’s Wife. Het nummer situeert zich in dezelfde omgeving als Helen Fry. Het is een lekker swingend midtempo nummer met een leuk viool- en orgelriedeltje over een blijkbaar graag in de geestrijke dranken zittende dame.

Indian Massacre is een beetje een vreemde eend in de bijt. Een voor The Felice Brothers iets meer gewaagd nummer met minimale instrumentatie en klagende zang. Marie, waarbij de verschillende bandleden een couplet voor hun rekening nemen, en Marlboro Man (een aangepaste versie van de Daytrotter sessie) zijn twee geslaagde uitsmijters.

Mix Tape is allerminst een schijfje met restantjes en vullers. Met uitzondering van Let Me Come Home en Old Song bevat het een aantal interessante nummers. White Limo, The Captain’s Wife en Marlboro Man zijn nummers die niet mogen ontbreken in de collectie van fans van The Felice Brothers.
——-