Op Threadbare is dat optimisme al aanzienlijk getemperd. In plaats daarvan krijgen we nu een somber album. Het feit dat de broer van frontvrouw Cambria Goodwin overleed is daar niet vreemd aan.

Dat het verlies van een familielid een diepe indruk nalaat op de naaste nabestaanden kunnen we maar al te goed begrijpen. Onvermijdelijk heeft dat dan ook gevolgen voor de muziek van Port O’Brien. Over Threadbare hangt dan ook een dichte waas van droefheid. Daaruit komen een aantal delicate pareltjes uit voort, bijvoorbeeld High Without The Hope 3 en High Without The Hope 72.

Te veel droefheid kan echter ook verstikkend werken. En dat lijkt ook het geval te zijn voor Threadbare. Het merendeel van de songs lijken uit hetzelfde vaatje getapt te zijn. De beperkte variatie in het ritme en de delicaat gebrachte zang zorgen er voor dat de nummers onderling inwisselbaar klinken. Consistent is dat wel natuurlijk, zeker in vergelijking met hun vorige album waarop er meer variatie was, maar het zorgt er voor dat er bijna geen enkel nummer onmiddellijk blijft kleven.

De sterkste momenten van Threadbare situeren zich aan het begin van het album. Naast het eerder vernoemde High Without The Hope 3 valt ook My Will Is Good op. Het is een van de weinige nummers, aangedreven door de percussie en de strijkers, met een opvallend ritme. Ook Oslo Campfire blinkt om die reden uit. Voor een volgend hoogtepunt is het wachten tot de tweede helft van het album. Calm Me Down is een aangename ballad, terwijl Leap Year een vrolijk uptempo rocknummer is.

Port O’Brien slaagt er met Threadbare niet in om een even verrassend album als All We Could Do Was Sing te maken. De tristesse is net iets te overheersend om aangenaam te zijn.
——-