Het is me wat met de groepen die dit jaar ep’s of albums releasen waar er een duidelijke invloed van de new wave/shoegaze in te horen is. Bear In Heaven hoort ook in dit rijtje thuis. Het lijkt dan ook de nodige vruchten af te werpen, kijk maar naar het succes van pakweg The Big Pink. Of Beast Rest Forth Mouth hetzelfde hitpotentieel bevat als A Brief History of Love is nog maar de vraag. Het is in elk geval een stukje artsier.
Laten we maar meteen het achterste van onze tong zien. Het hele shoegaze/new wave-gebeuren waarop een heleboel bands zich de laatste tijd lijken te inspireren, komt ons eerlijk gezegd een beetje het strot uit. Om ons nog te kunnen verbazen zou Bear In Heaven sterk uit de hoek moeten komen. Helaas, in die missie zijn ze wat ons betreft niet echt geslaagd.
De start van het album is meteen al moeilijk te verteren. Beast In Peace start met een soort van ritme dat thuishoort in het eerste het beste slavengalei. Dat zou nog enigszins te verteren zijn, maar het klinkt net iets te mechanisch om echt opzwepend te zijn. Alsof Einstürzende Neubauten een of andere manke installatie heeft geprepareerd.
Wholehearted Mess is al niet veel beter. Hetzelfde slavenritme, alleen een tikkeltje sneller gespeeld waardoor het helemaal klinkt als een manke springveer. We willen niet helemaal negatief klinken over het album. You Do You is echt wel een spannend nummer. Dat het vlak na de twee mindere openingsnummers staat, draagt daar misschien aan bij. Ook op zich blijft het nummer echter staan omdat het ritmischer is. Ook Drug A Wheel weet te boeien met meerlagige texturen.
Beast Rest Forth Mouth past helemaal binnen een vrij omvangrijke stroming in de indie rock waarbij elementen uit de new wave en shoegaze duchtig worden gebruikt. Het grote pluspunt van Bear In Heaven is alvast dat zij de platgetreden paden schuwen. Ze durven een meer kunstzinnige aanpak aan zonder daarbij teveel te neigen naar Animal Collective. Toch kan het album ons maar matig boeien. Alles lijkt een beetje te veel op elkaar.
——-
