Soms zijn we heel makkelijk te verleiden. Een paar flaterende woorden en kaboem … we zijn reddeloos verloren. Wie ooit verleid is geworden, en wie is dat niet, weet het : slechts zelden beland je in de zevenste hemel, meestal land je op de meest pijnlijke manier plat op de buik.
Dat om maar te zeggen dat onze kennismaking met Pink Moth een eerder teleurstellende aard heeft aangenomen. Nochtans lazen we op het wereldwijde web dat de groep zou klinken als een bastaardkind van Will Sheff/Okkervil River en Roommate. Toen we dat lazen begonnen onze oren spontaan te flapperen van blijdschap. Dat flapperen hield echter snel op toen we The Wild ook echt te horen kregen.
» Lees meer : Pink Moth – The Wild
Elk normaal mens zou na een jaar waarin hij 3 volledig albums bij 3 verschillende groepen heeft gemaakt de tijd rijp achten om de boog iets minder te spannen.
Het lijkt er op dat folk de laatste jaren steeds meer aan geloofwaardigheid aan het winnen is. We hebben het dan over de folk-rock die invloeden draagt van iconen uit de jaren ’70 als Stills, Nash & Crosby. Vorig jaar al wist de Fleet Foxes aan de andere kant van de Atlantische Oceaan (en later ook aan deze zijde van het grote water) een doorbraak te forceren.
Een familiezaak. Dat is het eerste album van Thee American Revolution, Buddha Electrostorm, geworden. De groep bestaat uit Robert Schneider, de frontman van de roemruchte The Apples In Stereo en zijn schoonbroer Craig Morris. Het platenlabel waarop het album is uitgebracht, Garden Gate Records, wordt door beiden gerund samen met echtgenote/zus Marci. Om de familieband nog wat verder uit te breiden : de cover is het werk van Will Cullen Hart, medestamvader van de grote familie die 
De vreemde eend zijn in de Belgische muziekbijt is absoluut geen schande. Dez Mona bewijst op Hilfe kommt subliem dat je als buitenbeentje in de Belgische muziekindustrie best wel tot de kwalitatieve topgroepen kan behoren. Het unieke stemgeluid van Gregory Frateur, de contrabas van Nicolas Rombouts en de zwarte romantiek die schuil gaat achter de teksten vormt een sublieme combinatie die maar zelden te horen valt in dit kikkerlandje.
Een goede kopie is soms beter dan een slecht origineel. Dat spookte door ons hoofd bij het beluisteren van Cosmic Egg, de tweede worp van Wolfmother.
Videokunstenaar, fotograaf, muzikant … Als er iemand het label van creatieve bezige bij verdient, dan is het wel 
Subtiel zijn is voor mietjes. Ha … zie daar de kortste en terzelfdertijd meest complete recensie die we kunnen schrijven over Well Hunger, het debuutalbum van de Gentse noisebende Kapitan Korsakov. Er zouden meer zulk een groepen moeten zijn. Het leven van recensenten zou er veel makkelijker op worden : minder nadenken over teksten, meer tijd voor hete drank en sterke vrouwen.
Vorig jaar nog konden we vol enthousiasme I woke up today meekwelen met Port O’Brien. Het zorgde er voor dat de groep een plaatsje bemachtigde in het koppeloton van de nieuwe folkgroepen. Niet dat All We Could Do Was Sing zo een vrolijk album was. De naar zilte zeelucht ruikende songs op dat album waren gedrenkt in een melancholisch maar optimistisch sfeertje.